La tristezza del Buon Natale

Fuori tira vento. Un ventaccio terribile che provoca un concerto di fischi proprio sotto la finestra della stanza da letto. Alla fine del tg dedicato all'impiccagione di Saddam Hoessein la signorina del meteo consiglia di restare in casa per quanto sia possibile. E di non parcheggiare sotto gli alberi. Non si sa mai con questo vento.

L'unica luce nella stanza viene dallo schermo del pc, che tranne le mie dita, mi fa intravedere la coppetta con l'ultimo pò di Häagen-Dazs che mi era rimasto nel congelatore. Ed è proprio vero come dice la pubblicità: questo gelato non si scioglie come gli altri, in modo da potertelo gustare con un'intensità molto più grande.

Squilla il telefono.
-"È morta la zia Rosa."
Stava male, la zia. Una grave forma di artrosi si era impossessata del suo corpo e ora mai aveva perso ogni controllo della sua vita. Una cosa del genere è sempre dolorosa. Ma il dolore al quale si può dare un significato è molto più leggero da sopportare. Per noi almeno. Perchè per lo zio che ha speso una vita intera a dedicare ogni momento alla zia il dolore è pesante ugualmente. E magari sarà pure cliché: la vita va avanti. Non c'è niente da fare.

Il tg di tarda sera è finito. Ma il vento continua a tirare. Il letto chiama. Anche se già so che mi trovo davanti ad una notte da passare ad occhi aperti.

Ejercicios experimentales de conversación

-“Buonasera signorina”

-“No hablo italiano. ¿Nos conocemos?”

-“¿Quieres saber si nos conocemos? ¿Pues, no se, depende, no?”

-“¿Depende?”

-“Si ‘conocerse’ quiere decir que yo se como te llamas, cuántos años tienes, donde vives y otras cosas parecidas, podría decir que nos conocemos. Si ‘conocerse’ quiere decir que yo se muchas cosas más, cosas que van hasta el corazón y cosas que describen una vida en todos sus aspectos y en todas sus formas, tendría que decir que no nos conocemos.”

-“¿Y cual es el significado que prefieres tu mismo?”

-“El significado que me daría la posibilidad de seguir hablando contigo. Y al final te podría decir mi significado, porqué solo después de la conversación sabré si te conozco o no.”

The X-mas X-perience

And another one has passed by. Too much eating and even more drinking in an atmosphere of endless and just too fake best wishes. Wishes for peace and joy. With even more wishes to come in a few days. But lets talk about that some other time.

Again it was a snowless Christmas. But -at least in Belgium- we're getting used to that I suppose. And with the way things are going I'm not exactly hoping in better things to come. This morning I read about some island that just disappeared due to the rising sea. People had to be evacuated, homes have gone lost. And with those, all the stories belonging to them. Stories now to be told by way of myths of some underwater city where a new type of life has taken over.

But it's Christmas time. Let's not talk about climate change, 'cause I could go on writing about the subject for days. And that we will not be having snow at Christmas any more is just something we will have to live with, looking at the bright side of things: no risk of slipping and breaking your leg, no risk of crashing your car against some tree that just would not move. And hey, half of the world is off even worse: celebrating Christmas laying on a beach, with a merciless sun hitting you with its intense rays... I wonder, does Santa wear a t-shirt in these countries?

Whatever. Like I stated in my opening sentence: another one has passed. The small shiny lights illuminating whole cities and fake trees will be shining for just a few more days. And the world will get back to normal. To trying to live up to the wishes made for Christmas, hoping they will not be no more than just wishes.

En castellano, por favor!

Este blog ya contiene historias en ingles, en flamenco y en italiano. Hasta ahora nunca escribí algo en español. Y como entre mis amigos hay gente hispanohablante que no está familiarizada con algunos de estos idiomas, creo que sería más que normal la tentación de escribir finalmente algo en el idioma que estoy estudiando desde hace algunos años. Al mismo tiempo lo que estoy escribiendo aquí puedo considerarlo como un ejercicio de repetición. Como una excusa para no olvidar algo que aprendí a amar y a ver como parte de mi vida con los años que pasaron. Y vosotros me ayudarais con los errores…! ;-)

De todas maneras no solo es esto. También es por respeto a mis amigos hispanohablantes. De la misma manera que mis historias en italiano son por respeto a mis amigos italianos. Y más que respeto, lo que estoy haciendo aquí trata de placer. El placer que tengo recordando los momentos felices y al mismo tiempo, el placer que viene del esperar en un futuro con más de estos momentos.

Y al final no importa que idioma hablamos. Aún si todos tenemos nuestras diferencias, aún si todos vivimos en lugares lejanos, aún si cuando yo cierro mis ojos, otros los abren o cuando yo llevo un abrigo para protegerme contra el viento y el frío invernal, otros llevan gafas de sol y t-shirts,…en final, todos somos los mismos. Todos estamos cerca los unos de los otros como gente de este planeta simplemente fantástico. Solo tenemos que comprenderlo, abriendo los ojos y escuchando… Es para esto que hablar otros idiomas podría dar su contribución.

(Dedicated to Caty, Christiann, Pilar and Alexandra)

Choose life!

The past few days were just terrible. I had to take some decisions. Decisions that could change my life. And as is well known, change is something we often dislike. Even if it could make things better. Even if it could take us to a higher level. To a better life. We dislike change and changing because it brings doubt. It brings the uncertainty of things to come. Of a different life.

Changing is never easy. And having to take decisions regarding that change is even worse. But then. Life is change. Isn't it? So maybe we all should really change once in a while. If we like to. If we feel to. Nobody is chasing our tails telling us what to do. Or at least that is the way it should be.

This time I decided not to change. I decided to keep things just as they were. To keep on trying this way, the way I'm trying now. The way I'm living now. Because I like to. Because I want to. Or maybe even because I have to. Who knows?

Changing is part of life. But life is not necessarily meant to keep on changing. It's just a matter of choosing wisely.

Het leven zoals het is: Kerstmis

Geschiedenis zou geen geschiedenis zijn indien de terugkerende cirkels des levens niet inderdaad zouden terugkeren. Zo zijn er grote cirkels, zo groot als bijvoorbeeld de ijstijden, maar zo zijn er ook -en vooral- kleine cirkels, in de vorm van de jaarlijks wederkerende gebeurtenissen die een welbepaalde tijd van een jaar een welbepaalde kleur geven, met de nodige sfeer, gevoelens en emoties vandien.

Zo is het weer de beurt aan de goede oude Kerst. Aan de lichtjes, aan de kerstman met zijn rendieren en slee, aan de koude temperaturen, ijzige wind en witte sneeuwtapijten. Ok, deze paar laatste aspecten dienen ten zeerste te worden gerelativeerd omdat we straks onze t-shirst dreigen te moeten boven halen, maar laten we desnoods doen alsof. De dikke jas dus aan, de sjaal, de wanten en de fluffige oorverwarmers. Dat we ons dan half doodzweten is zo erg nog niet. In Scandinavië gaan ze speciaal in houten kottekes zitten om hun best te doen om zich te pletter te zweten...

Maar goed, laten we het gevecht tussen de zweetdruppels en de rillingen even voor wat het is. Het is namelijk bijna Kerstmis. Tijd voor de Kerstmarkten met bijhorende lichtgevende kerstmutsen, jenevers, glühwein, worsten en ovenkoeken. Bijna tijd voor de heilige nachtmis en de geboorte van Jezeke...maar och, wat zeg ik, ik bedoelde de vette Kalkoen en de tonnen cadeaus (alsof er nog iemand weet dat Kerstmis met de geboorte van een heilige te maken heeft). Bijna tijd voor een paar dagen weg van school, van studies, van werk. Een beetje meer familie, een beetje meer samen zijn en samen dingen doen...alhoewel, 'eten', valt dat onder de categorie 'doen'?

Daarom, een beetje te vroeg, maar het is wel eens leuk de eerste te zijn: een Zalig Kerstfeest.

Put your hands up for...New York! (2)

Some time ago I posted something about the fact that I'll be going to New York soon. It was a post in dutch, so my apologies for the translation costs you would need to bear. But anyway, I have a little request for all you people out there who have already been (touristically speaking) to New York, for everybody who works there or even has the luck to be living there: all tips are welcome to fill up a first five-days visit to the Big Apple!

Het koninkrijk van Heer Grijs

Mensen klagen. Dus klaag ik ook. Ik heb daar het recht toe. De wereld zou misschien beter af zijn als we allen wat minder zouden klagen. Maar laten we even realistisch blijven en utopische waanbeelden achter ons laten. En dan nog. Al dat geklaag moet soms wel nog een beetje in perspectief worden geplaatst, want klagen over het ene niet hetzelfde als klagen over het andere. Het is dáár dat het verschil ligt. En gelukkig valt dat bij mij nog mee, want als ik klaag, dan is dat negen kansen van de tien over het...weer.

Want ja, het is weer van dat. Weer 's ochtends wakker worden van de eindeloze regendruppels die vrolijk tegen het raam knetsen. Elke ochtend die zelfde variatie van grijs tegen een monotone hemel van nog meer...grijs. Durf niet naar boven kijken, want een hagelbol zou u wel eens recht in een oog kunnen treffen. Elke ochtend hetzelfde verhaal van moeite met opstaan, van uit het bed te moeten kruipen...in de meest letterlijke zin van het woord. Zelfs met de vrolijke hoogstaande zever van Peter Van de Veire is nog nauwelijks iets aan te vangen. Wat kan de winter toch mooi zijn...!

De oplossing is in wezen simpel, maar het meest simpele is dan meestal het minst haalbare: zon, lente, eindeloos dwalen in een zee van kleuren en geuren, weg van kille en koude zorgen, verzonken in een symfonische weelde van vogelgefluit. Je zou kunnen verhuizen naar verre, warme oorden. Waarom ook niet? Maar anderzijds, laten we even realistisch blijven...dromen is een al te makkelijke drug tegen de heerschappij van Heer Grijs. En zoals dat gaat bij verslavingen, ben je uiteindelijk steeds de verliezende partij. Een zonnebank dan misschien? Daar zit toch al het woord 'zon' in, nietwaar? Maar hier moet ik eerlijk toegeven dat dat écht niet voor mij is weggelegd. Misschien dan een extra Wees Gegroetje voor het slapengaan? Daar geloven we dan ook weer niet in... En wat met een grote poster van een zonsopgang vlak tegenover je bed? Hm. Toch niet, eens je de badkamer in bent zou je maar al te vlug terug met de harde realiteit (lees: regen) geconfronteerd worden.

Laten we met andere woorden rustig afwachten. Met niet al te veel nadruk op 'rustig', daar we in deze tijd van het jaar sowieso al maar op halve kracht functioneren...nog een schep 'rust' daarbovenop en we vallen helemaal stil. En laten we hopen dat het bijna weer onze beurt is om van de zon te mogen genieten.

En ondertussen? Hang in there...en vergeet vooral die stevige paraplu of dito regenjas niet!

La storia del doppiaggio

Guardare la tv in Italia è sempre un pò particolare. Almeno per me. E soprattutto se si tratta di cinema. Guardare dei film in Italia a volte ti fa pensare che ci sono in giro al massimo una dozzina tra attori ed attrici. Sempre le stesse voci, gli stessi umori e le stesse intonazioni. E spesso molti dettagli vanno persi.

Non mi riferisco al cinema italiano, ma a quello straniero 'italianizzato'. Per fare le cose più semplici, per non dovere sforzarsi a leggere due sottotitoli, lasciamo stare per capire cosa si dice veramente. Alla fine siamo sempre lì. Brad Pitt ha sempre la stessa voce, proprio come tutti gli altri. Ma immaginati dover incontrare una di queste persone dal vivo...appena apre bocca uno si sente male. Non perchè quella persona ti sta parlando, ma perchè sembra una brutta copia.

Ma lasciamo stare moralismi. Lasciamo stare i consigli su cosa fare e cosa non fare. Magari però vale la pena pensarci. Pensare di imparare una lingua diversa, anche se per molti difficile. Ma con tante di quelle porte che potrebbe aprire una piccola frase in inglese, è dovere fare almeno un minimo sforzo.

The unbearable lightness of being

I helped a blind man yesterday. His walking stick got stuck between some wrongfully parked bicycles and he kinda lost his way.

It's a normal reaction, helping people. At least for me. "You have to help people", mom always used to say, "if you help people you'll go to paradise and you'll be able to play amongst the angels, hopping from star to star". I liked believing that. It sounded just great. So I started helping people, even if it was in my own small way. And I still do. Not that I still believe in heaven, its angels and the starhoppin'. But because it should be what makes us human. Because in a way it forms the basis of our existence. And, let's be honest, it's not that difficult. Even if you don't have the time, just being friendly helps. A simple smile helps. To say 'hallo' or 'good morning' helps.

Is that too much to ask?

But yesterday it didn't feel right. It felt like a great big neverending whole you try to stuff up with too tiny things, disappearing in the dark. On my way home I just did not get it out of my head. "Yes, I helped the guy. It was the right thing to do and it just was not possible to do much more." But still. He still is blind. Still unable to see all the things everyone of us likes and dislikes. No rainbows, no sunsets, no beautiful eyes, no dreaming away watching the white clouds passing by in endless blue skies. No nights. No moon. No stars. No starhoppin'.

Maybe we really can't help much more. And maybe this should be a reminder. A hint to think about the beautiful things we cán see. To open our eyes just a bit more. Because we seem to forget to take a look, even just a glimpse, just too often.

Put your hands up for...New York!

Het moet je maar overkomen. De ene dag loop je over van vreugde en emoties omdat je huwelijk voor de deur staat, de volgende lig je in je huwelijksoutfit in...een glimmende houten kist, omringd door mensen die hun tranen nauwelijks de baas kunnen. Tranen die in een normale gang van zaken van geluk hadden moeten zijn. Een mens durft zich wel eens afvragen tot hoe ver cynisme wel gedreven kan worden. Tot hoe ver een harde realiteit hard kan zijn. Maar dan, soms lijkt 'hard' bijna een synoniem voor onrealistisch. En dan zouden we het kunnen hebben over een onrealistische realiteit...om de absurditeit van het gebeuren nog maar eens in de verf te zetten.

Voor wie nog niet zou hebben begrepen waar ik het over heb kan de volgende link misschien een beetje ter hulp snellen. Een Newyorker is gisteren namelijk met politiekogels doorzeefd terwijl hij op stap was met zijn vrienden voor zijn vrijgezellenavond. Hij had geen wapens, noch drugs op zak, hij was niet wanted, hij had geen zichtbare fles alcohol in de hand en hij was niet vergezeld van een bevallige 'escorterende' dame... Hij was alleen maar behept met een beetje te veel geluk en vreugde voor hetgeen hem de volgende dag te wachten stond. Alsof het bijna niet meer mag om zot te doen, terwijl ze mij altijd hebben verteld dat zot zijn gezond is.

Maar goed. Het ziet ernaar uit dat ik het over een paar maanden tijdens mijn trip in New York een beetje rustig aan zal moeten doen. Lekker toeristje spelen, zonder daarbij verder al te veel in het oog te springen van de lokale NYPD's. Braaf de mijnheren en mevrouwen in uniform groeten en zeker geen al te snelle, verdachtmakende of weet ik wat voor bewegingen vertonen. Mijn dagelijks netjes scheren en haartjes kammen, mijn kogelvrij vest mooi vastmaken voor ik de rest van mijn kleren aan doe, beschaafd Engels spreken en van iedere vorm van alcohol afblijven (maar goed dat ik sowieso al niet rook). Het gevolg van de kleinste misstap zou wel eens kunnen zijn dat ik mij écht put your hands up zou kunnen horen toeroepen. En geloof me, dat zal niet van zomaar iemand komen die toevallig het deuntje van Fedde Le Grand meezingt...

Quello che conta...

Ho promesso di scrivere -almeno ogni tanto- due parole in Italiano. E allora eccomi qui, ad inseguire quella promessa fatta forse con un pò di leggerezza. Non è che sia poi tanto facile. L'italiano per me è come un diesel. E quando parlo di diesel non mi riferisco ai multijet e consorti. Mi ci vuole tempo. Tempo per rimettere in riga le paroline e le regoline della grammatica, che col passar del tempo vanno perse per la testa. Si sparpagliano in giro e vanno a finire negli angolini più piccoli. Mi ci vuole tempo per ritrovare tutte queste cose. E anche se la mia testa è quella che è, c'è un via vai di pensieri tale da farti perdere per strada.

Ma vale la pena fare lo sforzo. Eccome. E poi, lo faccio per rispetto. Lo faccio perchè sulla faccia di questa meraviglia di mondo c'è gente che lo merita e stramerita. Non voglio fare nomi. Questo è un blog che deve stare fuori dal personale. Il mondo dell'internet è troppo grande e pericoloso per andare a spargere in giro roba privata. Ci sono i cybercowboy che se la spassano a prendere in giro chi questa regola non la segue. Ma diciamo che i sottoscritti sapranno di sicuro a cosa e a chi mi riferisco. Gente per bene. Gente che sa cos'è il senso dell'amicizia. Gente con un cuore troppo grande per questo posto. Gente indimenticabile. E se un giorno la mente non dovesse più essere capace di capire, ci sarà il cuore. Quello non muore. Proprio come quello che ci ho messo dentro.

Grazie amici.
Grazie cugino.

Run Michael, run!

Daar lopen ze dan.

Sommigen onder ons zijn gisteren getuige geweest van de voorlopig laatste aflevering van een beruchte tv-serie over een broer die zijn andere ter dood veroordeelde broer tracht te bevrijden door zelf in het gevang te belanden... Sommigen weten zeker en vast al meer, veel meer. Reeks twee al gezien en binnenkort misschien ook al reeks drie. Maar goed. Ik heb het liever the old fashioned way. Week per week, afwachtend tot die welbepaalde avond. Dag per dag uitziend naar een nieuwe verandering in het plot. Nieuwe wendingen, tussen drama en opluchting, tussen hoop en wanhoop. Het maakt de spanning alleen groter en het geheel authentieker. Alles in één ruk kunnen zien kan dan misschien wel voor voldoening zorgen, maar dat is het dan ook. Als een kick die veel te snel over is. En wat dan? Op zoek naar een nieuwe ervaring om op speed tempo te consumeren?

Maar laten we nu eerst en vooral hopen dat er iets van die spanning overblijft. Dat het Internet mij er niet toe haalt de downloadcultuur te volgen of wikipediagewijs alles op voorhand te lezen...alle spoiler warnings ten spijt. Misschien kunnen oogkleppen helpen. Misschien moet ik mijn browser voorzien van filters om alle websites die deze content aanbieden blokkeren. Of misschien moet ik een tijdje op vakantie gaan naar één of ander oord waar het concept 'televisie' nog moet worden uitgevonden. Zou ik mijn baas met deze argumentatie kunnen overtuigen...? Not!

Onder het opschrift 'Prison Break Season 2' stond gisteren avond omstreeks negen de vermelding 'binnenkort'. Wie weet hoe kort dat zal zijn. Hopelijk écht kort. Want een minuut langer dan 'kort' zou een ramp kunnen betekenen. Een tijdverlies van weken en nutteloze commercials. Want het zou betekenen dat een dvd het vervolgverhaal zal vertellen. Zónder afwachten. Zónder uren reclame. En dat keer op keer 'old fashioned' wachten op de volgende zondagavond van de eerste reeks zou telkens van alle betekenis zijn ontdaan.

Will you wait?

ps-Vanavond zendt Fox de voorlopig laatste twee afleveringen uit van de...tweede reeks.

Making deals with God

Soms zouden we allemaal een beetje God willen zijn.

Soms zouden we de wereld naar onze hand willen zetten zonder alternatieven te moeten aanvaarden. Zonder het onaangename te moeten confronteren en zonder bezorgd te moeten zijn voor hetgeen komen gaat. Alleen zoals wij het willen. Alles zoals wij het willen. Steeds zoals wij het willen. Een flits in de gedachten, een vloeiende beweging met een toverstok en...hup...daar is het.

Maar niets is minder waar. Dromen en wensen zijn maar wat ze zijn. Soms zouden we het leven gewoon makkelijk willen maken. Het duistere doen verdwijnen door de zon altijd voorrang te geven. Een constante blauwe hemel, met wolken alleen om te tekenen. Om weg te dromen in een hangmat onder een kerselaar in bloei. Een mojito in de hand op een zomerterras onder de meest naakte sterrenhemel. Compay Segundo op de achtergrond. Een smeulende barbecue, die het toonbeld zet van de ochtendzon die straks op zal komen.

We zijn nu éénmaal geen God en God aanvaardt geen compromissen. Je hebt wat je hebt en daar moet je het maar mee doen. Daar valt simpelweg niet over te praten...ook al staat de verlokking om te wensen dat het anders zou zijn steeds op de loer. Ook al dromen we soms weg naar een wereld die met andere bouwstenen in elkaar steekt. Een wereld waar we zelf de blokjes kunnen plaatsen, niet alleen de kleine blokjes die we sowieso al dagelijks plaatsen, maar ook die grote blokken, die de muren vormen, die de stevigheid verzekeren.

Hoop. Dat rest tenminste nog. Hoop op verandering wanneer het tegen steekt. Hoop op eeuwigheid wanneer het goed gaat. Om ondertussen onze bijdrage te leveren om die hoop werkelijkheid te doen worden...

Het verhaal van de drie sms'en

Iedereen heeft het wel al meegemaakt en maakt het dagelijks waarschijnlijk mee. Een duim glijdt gezwind over de toetsen, dof klinkende geluidjes benadrukken voortgang. Even stilte. De ademhaling verstokt om plots weer haar normale ritme te hernemen.

Het lijkt misschien niet, maar ik heb het over die typische sms-conversaties die gevoerd worden in omstandigheden allerhande, bij voorkeur daar waar harten sneller dreigen te kloppen, maar evenzeer in alledaagse routine. Ik heb het meerbepaald ook over die eigen logica die die conversaties tenderen te hebben. En deze logica zegt dat ze telkens bestaan uit een oneven aantal, meestal te beginnen bij drie. Drie sms'en om af te spreken, drie sms'en om na te kaarten over één of andere festiviteit, drie sms'en om je liefde te verklaren of drie sms'en om nog eens te mogen sms'en. Het begint bij die eerste sms, een uitnodiging, een opmerking of bemerking, een vaststelling of een voorstel, al dan niet eerbaar. Die eerste sms zal dan worden gevolgd door de reply, áls die er al komt, want als er inderdaad geen reactie zou volgen zou het verhaal hier af zijn en zou de stelling van de oneven sms'en al een eerste keer worden bevestigd. Komt er tóch een reply, dan gaat het om het al dan niet ingaan op die uitnodiging, om een reactie tegen de opmerking, bemerking en vaststelling of om het aanvaarden van dat voorstel. Bij die tweede sms zal het echter nooit niet blijven, daar er telkens een derde sms zal volgen, uit noodzaak of gewoon uit plezier, uit welwillendheid of eerder wenselijkheid. Het gaat dan om de sms om de afspraak af te ronden, om de plaats en datum te bevestigen, om te zeggen wie er nu wel en wie er nu niet meegaat. Maar het kan ook gewoon gaan om een tegenreactie op de initiële reactie, om een verontschuldiging of, net het tegenovergestelde, het strooien van enkele bijkomende korrels zout in de gemaakte wonde.

Soms zou er nog een vierde sms kunnen volgen. Soms hopen we dat. Soms snakt ons hart er wanhopig naar. Soms moet dat gewoon en kan het niet anders. En toch. Geen twinkelend geluid meer uit onze gsm. Geen getril of gevibreer. Geen sparkelende lichtjes om onze ogen weer een beetje te doen fonkelen. Zo gaat dat nu éénmaal. Waarom? Daarom. Omdat het gewoon zo is. Omdat deze logica nu eenmaal zo werkt en niet anders en omdat het gaat om gerodeerde mechanismen die anders zouden dreigen te vervallen in onduidelijkheid en onbegrip. Die vierde sms komt niet meer. En zal ook niet meer komen. Maar geen nood. Er is morgen nog voldoende tijd om een nieuw drievoud in gang te zetten.

Of zouden we toch nog die vierde sms versturen?

Lazy sundays

It's always the same with sundays. It's always fighting the twilight between weekend and the beginning of a new week. Yes, it indeed still is weekend, but waking up to the buzzing clock radio playing some dodgy hit on a local radio is a few hours away. It's always the battle of what should I do today, ending up with the inevitable lazy feeling of having done just nothing. A day gone by between television, radio, watching the soccer results and an occasional swim to be able to say you at least did something useful with your day. But ok, maybe that's exactly what it is all about. Maybe that's what makes sundays charming days. Days to dream away to everything and nothing. To dream about tomorrow (not being the following monday, 'cause that may just cause a headache) and the day after. To think about things needing your attention and problems asking for solutions. So let's just enjoy these days, even if sundays are not like the rest of the week and they have something different, something...special.

Gianfranco

È tempo di fichi. Nel paesino di mia nonna nella Lucania montuosa vanno persi. Ne sono tanti che la gente piuttosto di sporcarsi le mani a raccoglierli li fa cadere dall'albero per farli marcire per terra, per darli in pasto alle formiche e tutti gli altri insetti che ancora osano gironzolare nonostante il primo freddo autunnale.

Gianfranco invece li usa a valanga. Mentre da una parte non si pensa o non si vuol pensare a come usarli, il menu del Castello Lucano in questo periodo ne sta colmo. Fichi di qui e fichi di lì. Ma soprattutto sempre la vera tradizione Lucana. In un'altro blog tempo fa parlai proprio di questo Castello Lucano, gestito dal mio amico (ora mai lo posso chiamare così) Gianfranco. Un guerriero della tradizione nel senso più puro e autentico della parola. Niente vie di mezzo, niente trucchi e trucchetti. Semplicemente il semplice, quello vero, proprio come la pasta che solo la nonna sa fare.

Magari parlare della 'vera tradizione' ed abbinare fichi a piatti di pasta non è del tutto corretto. Ma d'altra parte ogni tanto bisogna osare cambiarla questa tradizione. Cambiarla per farne una nuova. Ma alla fine la base è sempre quella, perchè la pasta si fa in un modo solo. E il fatto che in questo periodo arrivano anche i fichi può solo essere un buon segno, perchè alla fine anche loro fanno parte delle tradizione...forse non quella di ieri, ma sicuramente quella di oggi e quella di Gianfranco.

Dit is geen stationsroman

Iedereen is anders. Groen. Rood. Paars met witte bollen, oranje strepen en lichtblauwe hartjes. Maar anders wil nog niet zeggen speciaal. Die lichtblauwe hartjes maken het geheel bijvoorbeeld speciaal. Speciaal is namelijk zo een woord om aan te duiden dat iets een opmerkelijke trek heeft, dat iemand omwille van één of ander kenmerk eruit springt. Speciaal wordt echter dikwijls ook gebruikt om niet te zeggen dat we iets eigenlijk helemaal niet zo mooi vinden. Denk aan de gelukwensen aan de ouders die hun pasgeboren baby de naam Kenji meegeven. Dat vinden we speciaal, nietwaar?

Uitzonderlijk heeft speciaal echter ook wel positieve bijklanken. Meer nog. Soms is het niet zozeer een verwijzing naar één van die bijklanken, maar naar een harmonieuzer geheel. Ik ken zo iemand waarvoor ik de term 'speciaal' de meest geschikte beschrijving beschouw - voor het geval dat iemand mij zou vragen op die persoon slechts één adjectief te plakken. En anderzijds is speciaal misschien wel het minste dat ik kan zeggen.

Ze zit op de trein met haar iPod-oortjes op de plaats waar die thuis horen. Blik op oneindig. En toch weer niet. Blik op de jongen die tegenover haar zit. Af en toe. Hij wil wel, maar ze heeft (letterlijk) meer oren naar de nieuwe cd van de Kooks. De trein stopt. De jongen stapt uit. Zachtjes verlaat de trein het station, terwijl de jongen de laagvallende zonnestralen tracht tegen te houden met zijn hand om toch nog een glimp van die ogen te kunnen opvangen. Ogen die om één of andere vreemde reden toch nog op hem zijn gericht. Alsof het haar plots wel nog interesseert. Nochtans speelt de cd nog. De muziek is dezelfde. Maar de wereld lijkt plots anders. Zo anders dat ze de volgende dagen dezelfde plaats op de trein inneemt. Met haar blote voetjes leest ze al indiaantje zittend de annonces in de Metro, in de hoop een verwijzing naar haar te vinden. Misschien wel naar haar ogen.

Dat is ze. Ik noem het tedere nonchalance. Een eerbetoon aan onverwachtbare eenvoud. Vergeet haar voor maanden en babbel ermee voor uren, om er dan weer een paar maanden zonder door te komen. Ik noem haar speciaal. Altijd opgewekt. Altijd vrolijk. Voor zover ik weet tenminste (en zo veel is dat ook weer niet - voor hetzelfde geld is ze niet uit te staan wanneer ze 's morgens haar bed uitstapt). Een grote brok levenvreugde met kleine mysterieuze kantjes. Maar die horen erbij. Een eindeloze glimlach onder twee fonkels van ogen. Die zeggen dat ze leeft als geen ander, in de hoop dat die dat altijd zullen blijven zeggen.

The moving year

This past year will probably be remembered as a year of movement. Not in the sense of going who knows where to see, to visit or to experience. Not like in a holiday. When I refer to movement I relate to people actually moving from a place to another. From a town to a city. From a city to another country. And when I speak about 'people' I include myself, having moved to a new building at work and to an old but renovated house to live in. But the same goes for most of my friends, colleagues and family. It's like everybody got some kind of moving disease, causing severe needs to change the roofs over our heads. To carry around big boxes with stuff we not remembered having. To see the guys from Ikea come and go to dismantle and put together once again crappy wardrobes and bed frames. And to have to ask for directions, driving around in some oversized rented van, going to the place we will be living, but sarcastly not yet properly knowing how to get there.

Or maybe it simply is the age. Maybe we are arrived at a point whereby changes are not only wanted, but moreover needed. As a necessity. As a invitation to change. So let's change. Let's taste the new, the different and the adventure. Change is an intrinsic part of who we are and how we live. Go for it. Change and keep on changing. Just do not forget to remember who you are.

Winter mornings

The unbearable buzzing sound of the clock radio sarcastly plays with your ear drums. Your eyes open up to the darkness still surrounding the room. It's time. You have to get up. But this time the sun is still sleeping. It's the time of the year you have to get up first. Facing the cold of the room, while seeing your breath finding its way to the ceiling. Hell. No other terms to describe it. The only difference probably is the temperature (basing myself on the ideology describing hell as a place where fire and high temperatures rule).

These are the typical mornings you tend to use your shaving cream as the mousse for your hair and the other way around. Not even mentioning the tooth paste. The mornings you get up with a stomach making scorching sound due to yesterday's pizza (thank you, Giuseppe). And the morning you step on the little gift the neighbours cat left on your doorstep (how many times do I have to repeat they should buy better cat food?!).

What can we do about it? Just wait till we can switch out the lights once again in search of new dreams? Fat chance. The darkness of the morning will probably be replaced by a shade of grey, going on for the rest of the day. Long tiring hours. The daily traffic jams on my way to Brussels. Life is an adventure indeed. But if I ever might choose, just give me a trip to a place with a white sandy beach where the sun always shines.

So let's just hang in there. And wait. Not until it will be light again, but till winter will be over. And than I mean our winter. Cause there're still the cosy fireplace or the Alps to see the bright side of this all. And with some luck, we might even have some snow of our own. To see stunning blue skies over snowy landscapes in an atmosphere of endless tenderness. To see winter from a different perspective. And to even enjoy it.

But let's wait and see. I just know winter is coming. Good luck!

Vlaanderen vakantieland

Ik had me voorbereid op een debat over verdraagzaamheid en samenleven in harmonie en evenwicht, los van culturele achtergronden, kleuren en geuren en wie weet welke andere eigenaardigheden die onze buren misschien wel hebben en wij niet. Vandaag blijkt dit niet nodig. Let wel, ik zeg hier 'blijkt'. Er hangt op het eerste zicht een andere sfeer. En ook hier zeg ik 'op het eerste zicht'. De gemoederen lijken hoe dan ook bedaard en de champagne baant haar weg doorheen andere keelgaten. Voor even toch...

Mijn litanische monoloog zou zich toespitsen op hoezeer het zo niet verder had kunnen gaan. Op de onmogelijkheid om de mensen op de straat nog te kunnen toelachen, nog recht in de ogen te kunnen zien, zonder daarbij duistere gedachten te laten spelen die van de andere een onverdraagzaam monster maken en die het leven alleen maar zuurder, bitsiger en vooral minder leefbaar maken. Met leefbaar doel ik hier op zin om in vreugde samen te leven. Je weet wel, zoals dat door de priester iedere zondag opnieuw in de al dan niet Katholieke - ik ben er zeker van dat dat elders ook zo is, verdraagzaamheid kent nu éénmaal geen grenzen, toch? - misviering zwaar gesticulerend aan de mensen wordt duidelijk gemaakt en zelfs opgelegd.

Mijn betoog zou handelen over dat vreemde verschijnsel van de lok naar het extreme, als een heilzame homeopathische zalf waar uiteindelijk niets helends in zit, laat staan dat het een oplossing zou geven voor wonden waar niet eens een diagnose voor is vastgesteld. Het zou zich de vraag stellen naar waarom mensen toch maar blijven neigen naar het meer extreme, daar waar diezelfde mensen de dagdagelijkse cowboyverhalen uit verre oorden veroordelen. Ook díe verhalen zijn gestoeld op extremisme. Mijn betoog had zo kunnen stellen dat het een vicieus verhaal is. Zoals de hond die zijn eigen staart probeert te grijpen. We veroordelen het ene en handelen er op net dezelfde manier naar. Alsof we ons denken volledig hebben laten varen. Alsof we in de witte wolken die blauwe hemelen bevolken geen verhalen meer herkennen. Alsof we alleen op de grote wereld zijn. Onze wereld. Die zo moet zijn. En niet anders.

Gelukkig kan ik mijn betoog even laten voor wat het is. We kunnen met een gerust hart in een leefbaar Vlaanderen blijven vertoeven, zonder er niet meer dan een vakantiebestemming van te maken om met de Kert naar terug te keren of om met Oudjaar de vrienden nog eens te ontmoeten. Laten we dat zo houden. Nu, morgen, altijd.

Let's open these eyes. And keep them that way.

Mallorca?

Been there, done that. Seen the overcrowded beaches, naked breasts and psychotic clubs. Done the pubhoppin' at the rhythm of cheap tequila. Who cared about the sequence of lime, salt and shooting it down...or was it the other way around?

But no, this was really different. This was showing the opposite side of things. And believe me, things always have an opposite side. Sometimes you should just look for it. Sometimes you should be lucky to just bump into it. And sometimes you should listen to people saying that it's worth while a visit. And the latter was definitely the case.

Mallorca is partially the typical party-island, maybe not completely the same way as Ibiza, but let's say we're not far away. The nice thing about this island, is that it has a completely different part in the North. A part not yet affected by the tourists need to bring money so we will easily get rich and who cares about our identity-disease. Still pure sights, still breathable Mediterranean air and still authenticity. And in my opinion, it's all about this. Traveling is experiencing the authentic, unaffected by the color of money, by the wishes of the guests and by the burning desire of getting away from the boredom of daily life. Traveling is about expecting the unexpectable and accepting what you get. Paella and infinite hospitality included.

So let me thank the people who should be tanked. They just showed once again life can be a really nice thing. And even more than that, it showed that this world is still poluted by beautiful people. And that is not only from the outside.

(To Caty, her parents and brother)

Per questa volta: in Italiano

Nato in Belgio, cresciuto da italiano con influenze belghe, imparando l'olandese, l'italiano, il francese, l'inglese e lo spagnolo e conoscendo gente proveniente da un pò tutte le parti. Adesso eccomi qui. Che faccio? In che lingua parlo? Ho amici che non parlano e capiscono l'italiano. Ne ho altri che non sanno l'inglese. Ancora altri preferiscono lo spagnolo. Il mondo però è sempre quello. Proprio piccolo nella sua grandezza, figuriamoci questo blog: deve essere proprio minuscolo. Una nano-etentità. A questo punto non mi resta che scegliere. Scrivo in inglese? Scrivo in italiano? Imparo l'esperanto? Mah, buona domanda. Mi sa comunque di dover scegliere. Una volta così, l'altra colà. Una volta accontento i nordici, l'altra quelli del sud. E con l'inglese cercherò di trovare la magica via di mezzo. Quella che alla fine c'è sempre...basta cercarla, anche se ti rende la vita un pò più difficile. Allo stesso tempo mi do la possibilità di cambiare aria, in base ai sentimenti che mi accompagnano nel momento del scrivere. Come andare e stare in vacanza. Come sentirsi in posti diversi, senza il dovere di spostarsi per un benedetto millimetro. Basta fare click!

Oggi deve essere un giorno italiano. O magari solo adesso. Chi lo sa. Potrebbe essere che tra due istanti, dopo aver spento il pc, mi sentirò le corna da vichingo in testa, tornando ad essere completamente nordico. Ma sono pensieri per dopo. Per ora sono italiano. Parlo italiano e sento italiano. Magari il mio modo di esprimermi non sarà completamente al livello dell'italiano medio e magari alla fine riesco ad esprimermi meglio solo nella lingua che mi circonda tutto il giorno. Ma non importa. Importa solo l'adesso. Quello che viene fuori in queste parole scritte al vento. Quello del sud. Quello sempre caldo e fantasioso. Anche se spesso si perde per vie oscure e pericolose.

Per una volta,
Per rispetto e amore,
Infinito,
Per la gioia vissuta ed i momenti di assoluta magia,
Inconfondibili,
Per la gente,
Per gioco e divertimento,
Per simpatia,
Per i ricordi,
Puri e veri,
Di ieri ed oggi,
Per quelli che verranno,
Per tutto e per sempre.

Signs of pleasure: 59 things I like

Trendy bars.
Havana Club. Red wine. Orange juice.
Bubbles.
Slow food in fast times.
Cooking.Being the naked chef.
Hot showers.Long ones.
Swimming pools.
Music.The good vibes.
Silence.The best music around.
Freedom.Peace.Justice.
Sharing.
Friends.Family.
My fantasy.My imagination.My inspiration.
People.Everywhere.Always.
New York.
Stockholm.Rome.Berlin.Barcelona.
Cold.Winter.Mountains.
Hot.Summer.Beaches.
Sand between my toes.
Blue skies.The big, even more blue sea.
Laughter.Smiles.Happy faces.
Being a bit crazy.Sometimes a lot.
Sunshine.Sunglasses.T-shirts.
Yellow.Green.Red.A little bit of black.
Rain.Only if it brings a rainbow.
The unknown.To try to know.
Adventures.
Love.Making love.Loving.Endlessly.
Forever and ever.
Amen.

She.Life.

And you? What do you like?

The beginning is the end, the end is the beginning

Some time ago, I started a blogging initiative on the much more simplistic platform of world's largest software company. I considered it to be no more than a simple experiment, to see what it would be like to be part of that strange blogging community. Yes, 'cause let's be honest, blogging indeed is a peculiar thing. It tends to the sharing of our lives with others, our thoughts, our feelings, our likes and dislikes. It opens up our private being to that open, unknown and mysterious world, whereas in that same world we live in, we try to more and more fight for our privacy, for the life we'd rather call oùr life.

To me this seems a contradiction, in the most pure sense of that word. But even a world where logics rule needs contradictions. And you could say even more: this contradiction could simply be the outcome of a logical process: where the world searches to open up our lives, we choose ourselves to what extent we give an opening in that privacy by blogging it openly, out loud and with the limitations we choose ourselves. We keep the private parts we want, while the world gets a slice of some of our precious secrets.

To come back where I started this post, on this grey and cloudy day of beginning Belgian autumn, I once again start a new experience. A new box of 80 percent cacao chocolotas next to my laptop. Some refreshend thoughts. A new form of expressing myself to the world, choosing my own boundaries, stating my own desires. For whom is interested: be my guest. For whom is not: have a nice life, I'm sure anything I have to say about my own life could make yours better. So why read? Who knows, life is a mystery, remember?