Making deals with God

Soms zouden we allemaal een beetje God willen zijn.

Soms zouden we de wereld naar onze hand willen zetten zonder alternatieven te moeten aanvaarden. Zonder het onaangename te moeten confronteren en zonder bezorgd te moeten zijn voor hetgeen komen gaat. Alleen zoals wij het willen. Alles zoals wij het willen. Steeds zoals wij het willen. Een flits in de gedachten, een vloeiende beweging met een toverstok en...hup...daar is het.

Maar niets is minder waar. Dromen en wensen zijn maar wat ze zijn. Soms zouden we het leven gewoon makkelijk willen maken. Het duistere doen verdwijnen door de zon altijd voorrang te geven. Een constante blauwe hemel, met wolken alleen om te tekenen. Om weg te dromen in een hangmat onder een kerselaar in bloei. Een mojito in de hand op een zomerterras onder de meest naakte sterrenhemel. Compay Segundo op de achtergrond. Een smeulende barbecue, die het toonbeld zet van de ochtendzon die straks op zal komen.

We zijn nu éénmaal geen God en God aanvaardt geen compromissen. Je hebt wat je hebt en daar moet je het maar mee doen. Daar valt simpelweg niet over te praten...ook al staat de verlokking om te wensen dat het anders zou zijn steeds op de loer. Ook al dromen we soms weg naar een wereld die met andere bouwstenen in elkaar steekt. Een wereld waar we zelf de blokjes kunnen plaatsen, niet alleen de kleine blokjes die we sowieso al dagelijks plaatsen, maar ook die grote blokken, die de muren vormen, die de stevigheid verzekeren.

Hoop. Dat rest tenminste nog. Hoop op verandering wanneer het tegen steekt. Hoop op eeuwigheid wanneer het goed gaat. Om ondertussen onze bijdrage te leveren om die hoop werkelijkheid te doen worden...