Probeersel nr 32
Het is ondertussen maanden dat ik mezelf - bewust of onbewust - bestook met flarden van op het eerste zicht nietszeggende en willekeurig bij elkaar gebrachte woorden. Woorden die lusteloos ergens in een grijze zone van mijn bestaan ronddwalen, hopend om ontdekt of herontdekt te worden door mijn verstand dat lijkt te sputteren wanneer het erop aankomt om te snuffelen in die massa vetgedrukte letters, die bij momenten verstaanbare woorden vormen en uitzonderlijk zelfs een toevallige zin.
Misschien zweeft er wel stiekem een beetje beterschap in mijn nabijheid. Al vrees ik er eerlijk gezegd voor. Maar wie weet. Tijd geeft de kans tot oefening en oefening baart kunst. Soms zelfs letterlijk. Misschien moet ik dus beginnen bij het eerste wezenlijk bestanddeel van deze stelling en stilaan mijn agenda herorganiseren en prioriteiten herformuleren, om stil te staan bij hetgeen ooit vanzelfsprekend was en vanzelf kwam. Zonder te talmen. Zonder te moeten wachten tot dat sputterend verstand op zoek gaat naar woorden die slechts en simpelweg bijeen gebracht dienden te worden. Zonder verplichting om iets zinnigs en kunstzinnigs uit mijn vingers te moeten toveren. Maar simpelweg voor de vreugde om nietszeggende en toch bewegende gehelen van vetgedrukte letters uit te vinden voor dat miniscule deeltje van deze wereld dat er op één of andere manier een boodschap aan heeft of zou kunnen hebben. Ook al zijn dat mijn zorgen niet. Ook al is dat eerder een resultaat dan een beweegreden geweest. Maar kom, laten we ook eerlijk zijn: erkenning streelt de ziel en herkenning zorgt ervoor dat de rode lippenstift haar impressies op de wang achterlaat.
Misschien zweeft er wel stiekem een beetje beterschap in mijn nabijheid. Al vrees ik er eerlijk gezegd voor. Maar wie weet. Tijd geeft de kans tot oefening en oefening baart kunst. Soms zelfs letterlijk. Misschien moet ik dus beginnen bij het eerste wezenlijk bestanddeel van deze stelling en stilaan mijn agenda herorganiseren en prioriteiten herformuleren, om stil te staan bij hetgeen ooit vanzelfsprekend was en vanzelf kwam. Zonder te talmen. Zonder te moeten wachten tot dat sputterend verstand op zoek gaat naar woorden die slechts en simpelweg bijeen gebracht dienden te worden. Zonder verplichting om iets zinnigs en kunstzinnigs uit mijn vingers te moeten toveren. Maar simpelweg voor de vreugde om nietszeggende en toch bewegende gehelen van vetgedrukte letters uit te vinden voor dat miniscule deeltje van deze wereld dat er op één of andere manier een boodschap aan heeft of zou kunnen hebben. Ook al zijn dat mijn zorgen niet. Ook al is dat eerder een resultaat dan een beweegreden geweest. Maar kom, laten we ook eerlijk zijn: erkenning streelt de ziel en herkenning zorgt ervoor dat de rode lippenstift haar impressies op de wang achterlaat.
