Het koninkrijk van Heer Grijs

Mensen klagen. Dus klaag ik ook. Ik heb daar het recht toe. De wereld zou misschien beter af zijn als we allen wat minder zouden klagen. Maar laten we even realistisch blijven en utopische waanbeelden achter ons laten. En dan nog. Al dat geklaag moet soms wel nog een beetje in perspectief worden geplaatst, want klagen over het ene niet hetzelfde als klagen over het andere. Het is dáár dat het verschil ligt. En gelukkig valt dat bij mij nog mee, want als ik klaag, dan is dat negen kansen van de tien over het...weer.

Want ja, het is weer van dat. Weer 's ochtends wakker worden van de eindeloze regendruppels die vrolijk tegen het raam knetsen. Elke ochtend die zelfde variatie van grijs tegen een monotone hemel van nog meer...grijs. Durf niet naar boven kijken, want een hagelbol zou u wel eens recht in een oog kunnen treffen. Elke ochtend hetzelfde verhaal van moeite met opstaan, van uit het bed te moeten kruipen...in de meest letterlijke zin van het woord. Zelfs met de vrolijke hoogstaande zever van Peter Van de Veire is nog nauwelijks iets aan te vangen. Wat kan de winter toch mooi zijn...!

De oplossing is in wezen simpel, maar het meest simpele is dan meestal het minst haalbare: zon, lente, eindeloos dwalen in een zee van kleuren en geuren, weg van kille en koude zorgen, verzonken in een symfonische weelde van vogelgefluit. Je zou kunnen verhuizen naar verre, warme oorden. Waarom ook niet? Maar anderzijds, laten we even realistisch blijven...dromen is een al te makkelijke drug tegen de heerschappij van Heer Grijs. En zoals dat gaat bij verslavingen, ben je uiteindelijk steeds de verliezende partij. Een zonnebank dan misschien? Daar zit toch al het woord 'zon' in, nietwaar? Maar hier moet ik eerlijk toegeven dat dat écht niet voor mij is weggelegd. Misschien dan een extra Wees Gegroetje voor het slapengaan? Daar geloven we dan ook weer niet in... En wat met een grote poster van een zonsopgang vlak tegenover je bed? Hm. Toch niet, eens je de badkamer in bent zou je maar al te vlug terug met de harde realiteit (lees: regen) geconfronteerd worden.

Laten we met andere woorden rustig afwachten. Met niet al te veel nadruk op 'rustig', daar we in deze tijd van het jaar sowieso al maar op halve kracht functioneren...nog een schep 'rust' daarbovenop en we vallen helemaal stil. En laten we hopen dat het bijna weer onze beurt is om van de zon te mogen genieten.

En ondertussen? Hang in there...en vergeet vooral die stevige paraplu of dito regenjas niet!