Ruis

Soms wil ik je niet horen. Soms wil jij me niet horen. Soms versta ik je gewoon niet. En ook dat geldt eveneens in de tegengestelde richting.

De conversatie die ooit zo helder en duidelijk verliep, die ooit zo eenvoudig leek te zijn en geen nood had aan legendes, laat staan aan langdradige, gecompliceerde handleidingen in zes talen, lijkt verdwenen. Ze lijkt te hebben plaats gemaakt voor een opeenstapeling van hardnekkige misverstanden. Misverstanden die meestal onbewust, maar soms - en misschien steeds vaker - heel bewust, heel doelgericht en heel venijnig worden veroorzaakt. De conversatie die ooit zo helder en duidelijk verliep heeft plaats gemaakt voor ruis. Storende, hardnekkige ruis. De soort die je eindeloos op de zenuwen werkt, waar je alleen maar zo snel mogelijk aan wilt ontkomen.

Hoe moet het verder? Je durft je de vraag niet stellen en je durft de gevolgen van het antwoord op die vraag niet onder ogen zien. Maar dat neemt niet weg dat de vraag zichzelf stelt. Dat neemt niet weg dat de vraag zich op een geniepige, sluimerende manier meester maakt van je heel bestaan. Want, laten we duidelijk zijn, het zal verder gaan. Waar, hoe, wanneer en met wie is een heel andere zaak. Net zoals alle onvoorziene gevolgen die zich zullen stellen - en ja, ze zullen zich stellen - een heel andere zaak zijn.

Stel daarom de vraag gewoon. Of wees er op zijn minst heel bewust van. Garanties zijn er niet, maar het is de enige hoop om de ruis te onderdrukken en het signaal terug helder te doen klinken. Zoals het ooit was. De vraag daarentegen ontlopen dreigt je te doen vervallen in een onophoudelijke aaneenschakeling van spelletjes verstoppertje. Het dreig je voortdurend te doen weglopen naar andere werelden waar rust, vrolijkheid en verlossing heersen. Het dreigt je eigen werkelijkheid om te vormen in een continu gezoem van storende, hardnekkige ruis.

Sette

Vladi stava per arrivare. Giuseppe ed io ci eravamo messi sul balcone con pronto un secchio d'acqua da versargli addosso appena sarebbe arrivato. Ed infatti...lo scherzo, uno dei tanti, riuscì alla perfezione. Tanti ricordi di estati magiche. E alcuni di questi vivranno per sempre.

È il 1996. Fine agosto. È l'estate di Ginosa. L'estate dei sette amici. L'estate di Pablo, Francesca e Noelia. Ma anche l'estate di Cristina. È l'estate della casa della nonna di Fabio. Della chitarra ed il Millenote. Dei 'tanta voglia di lei' e le serenate. Delle penne a mezzanotte. È l'estate degli amici di Michel anche a cantare. Anche a cucinare.

A San Chirico Nuovo le prime serate fresche sono già lì. 'I sette venti', diceva sempre Michele Mucci. Di sera si esce con la maglia. Si va in giro in macchina piuttosto che farsi le passeggiate su e giù per la via principale. Si va a Tre Cancelli. Si chiacchiera. Si scherza. Ogni tanto si balla. Si ricorda. E in quel fine agosto i ricordi sono soprattutto quelli delle tre settimane appena passate sulle spiagge di Ginosa.

Lo avevamo detto tante volte. Ci avevamo pensato. I piani erano già quasi fatti. Ma a San Chirico Nuovo il cratere tra il dire ed il fare è enorme, quasi impossibile da superare. Quell'anno invece no. Deve essere successo un miracolo. Devono essere scesi sette angeli dal cielo per mettere finalmente insieme quei sette amici. Per trovargli una casa non troppo lontana dalla spiaggia. Per metterli in macchina dei genitori disposti ad accompagnarli. E per convincerli a finalmente andare oltre le chiacchiere, alla scoperta della vacanza indipendente. Alla scoperta delle ragazze. Alla scoperta dei panzerotti fritti. E alla scoperta della vita a Ginosa Marittima. E così fù. Per me, ma anche per Nicola, per i due Michele, per Samuele, per Fanelli e per Giuseppe.

Il miracolo non si sarebbe più ripetuto. E gli angeli non sarebbero più scesi dal cielo. E così negli anni a venire ogni uno di noi andò per la sua strada. Anche se si diceva che l'estate a seguire saremmo tornati. Anche se si pensava che gli angeli magari ancora sarebbero venuti. Si sapeva che semplicemente non sarebbe stato così.

E così ci ritroviamo con memorie dimenticate forse troppo in fretta. Nicola con il costume da bagno forse un pò troppo stretto. Fanelli che cerca di aggiustare il gommone senza fine, senza mai riuscirci. I due Michele incantati dalla bella Francesca. Giuseppe ed il beach volley. Samuele e l'abbronzante. E Fabio ed il letto volante.

Memorie di sempre e per sempre.
Magiche.
Da non dimenticare. Mai.

04.17

Enter the big grey door. Go straight into the hallway. It's the first door on your left.

"04.17" has for years been a synonym for the place to be. The room where it was all about making the best of it. Of choosing the alternative approach to how things should be done. It was not only all about realizing work is just a way of being able to get the glasses filled at night, but also of realizing that it's better to do things the best possible way since things have to be done anyway. The ideal mix of only good things. And so the days went by. Work went by. Easily, stressless, but firmly, properly, completely. Just the way it should be.

But days, weeks, meetings, presentations, endless discussions on how to proceed, more meetings, tons of documents, written words making strange, at times hardly understandable sentences went by. Time went by. People went by. But not in 04.17. It all stayed the same. The way it should be.

Until.

Nothing is forever. It's the most real cliché humanity ever invented. But it's really a real one. So also 04.17 went by. We went by. Our separate ways. To spread the way it should be in other 04.17's.

Footprints

I once got a birthday card saying 'many people will walk in and out of your life, but only true friends will leave footprints in your heart'. It's a quote by Eleanor Roosevelt.

I don't even remember who gave me that card, so I suppose it's more than obvious that person did not leave particularly big footprints in my heart. Nonetheless that quote got somehow stuck in my head. Maybe because of its truth. Maybe because of it's realism. And certainly because of the way it synthesizes in a few words the whole universum of the way we interact: we meet people randomly. At work, on a train, in an airport, on the street, in some club or in a bar. With some of them we get closer: we get to know them. Starting from a name, to sometimes ending up with their beliefs, hopes, views on life and maybe even their most dark secrets.

I sometimes wonder who those footprints-leaving-people really are. And I suppose I will never know for sure. I mean, I could maybe take a guess, I could indicate some possible candidates and see if their shoe soles would match the scars I have inside, but I would never be able to be completely sure. People come, just as they might stay or simply go. Friendships are born, just as they might die. Relationships rise, just as they simply fade away.

So what about holding on? Should we? Of course we should. As long as there are footsteps at least. As long as there are scars. As long as we feel like it. And as long it is physically possible.

De liefde overleven en het overleven van de liefde

Liefde kán mooi zijn,
Het kan verstikken, verdringen en doen vergeten,
Het kan vragen, verlangen en eisen,
Levens, gedachten en gevoelens,
Het kan blind zijn,
En verloren lopen,
Het kan vergaan,
Maar gelukkig ook weer komen,
Om terug vrij te zijn,
Om weer mooi te zijn,
Tussen bitter en plakkerig zoet,
Tussen nu en oneindig.

Voor Sylvie en Sven

Days of happy b-days

For all of you I might have forgotten about. For all of you celebrating once more a day from the past where stars got together and the earth stopped turning. Just that one tiny moment. A moment of history. Even if it might only be a piece of history of our own, our little secret to keep for ourselves or to share. A sparkle of life let free in the big world. Maybe to make it a better place. In any case to make it our own.

Happy birthday Bart
Happy birthday Liesje
Happy birthday Marieke
Happy birthday Michel
Happy birthday Carole
Happy birthday Raf
Happy birthday Frederik
Happy birthday Annelies
Happy birthday Nonna
Happy birthday Annelies
Happy birthday Bert

Make the best of it. Of that moment. Of that day. Of your life.

Over Venus en Mars

Ja, inderdaad. Venus en Mars zijn planeten. Net zoals de arme Pluto er ooit één was. Dingen veranderen en uiteindelijk komt aan alles een einde, voor planeten is dat blijkbaar niet anders. Maar ik ben niet van plan om mij momenteel uit te laten over de mortaliteit der dingen. Er zijn andere fora waar die discussie veel beter op zijn plaats zou zijn.

Een boek van een zekere John Gray gaat door het leven met de titel 'Mannen zijn van Mars. Vrouwen zijn van Venus'. En ook hier wil ik de opmerking maken dat het niet de bedoeling is op dat boek, noch de auteur in te gaan. Hetgeen me wél intrigeert is die titel. 'Mannen zijn van Mars. Vrouwen zijn van Venus'. De keuze voor deze koppelingen lijkt op zich goed gekozen. Een gemiddelde karaktertrek van een even gemiddelde man of vrouw maakt het niet moeilijk om de eerste categorie te linken aan een planeet die veel ruwer, onwaarschijnlijker en harder overkomt dan de planeet waar we de tweede groep aan linken. Noem het het verschil tussen een voor vrouwen -weeral spreek ik met gemiddelden- eerder sexy maar o zo onaangenaam aanvoelende stoppelbaard en een stel vrouwelijke benen die pas met de ladyshave zijn bewerkt.

Maar dan. In een conversatie met een vriendin kwam op één of andere vreemde manier deze link naar boven. Ik bedoel dan de link tussen vrouwen en Venus en tussen mannen en Mars. Alsof mannen op de ene planeet zouden leven en vrouwen op de andere. Maar er zou in dat scenario iets fundamenteels mis zitten. Als een theaterstuk dat gewoon niet kán kloppen. Want als de ene groep op de ene plaats zou zitten en andersom, zou het een mum van tijd kosten om een ware exodus op gang te zetten. De mannen zouden -noem het drang naar voortplanting- zich kost nog moeite sparen om zo snel mogelijk naar Venus te trekken, net zoals vrouwen -misschien op een iets minder opzichtige manier- hun grote valiezen zouden beginnen volstouwen om de trektocht naar het barre Mars in te zetten. In een mum van tijd zouden vrouwen van Mars zijn geworden en mannen van Venus. Wil dat dan zeggen dat we alleen nog met manwijven en verwijfde kerels zouden blijven zitten? En dan het concept 'hetero' een utopie zou worden?

Zoalng we allemaal op aarde leven is er gelukkig nog plaats voor een stoofpotje aan vanal. Als het nu hetero, homo, lesbisch, bi, bo, ba of boe is. Zolang we maar allemaal gelukkig zijn.

Quello che conta...

Ho promesso di scrivere -almeno ogni tanto- due parole in Italiano. E allora eccomi qui, ad inseguire quella promessa fatta forse con un pò di leggerezza. Non è che sia poi tanto facile. L'italiano per me è come un diesel. E quando parlo di diesel non mi riferisco ai multijet e consorti. Mi ci vuole tempo. Tempo per rimettere in riga le paroline e le regoline della grammatica, che col passar del tempo vanno perse per la testa. Si sparpagliano in giro e vanno a finire negli angolini più piccoli. Mi ci vuole tempo per ritrovare tutte queste cose. E anche se la mia testa è quella che è, c'è un via vai di pensieri tale da farti perdere per strada.

Ma vale la pena fare lo sforzo. Eccome. E poi, lo faccio per rispetto. Lo faccio perchè sulla faccia di questa meraviglia di mondo c'è gente che lo merita e stramerita. Non voglio fare nomi. Questo è un blog che deve stare fuori dal personale. Il mondo dell'internet è troppo grande e pericoloso per andare a spargere in giro roba privata. Ci sono i cybercowboy che se la spassano a prendere in giro chi questa regola non la segue. Ma diciamo che i sottoscritti sapranno di sicuro a cosa e a chi mi riferisco. Gente per bene. Gente che sa cos'è il senso dell'amicizia. Gente con un cuore troppo grande per questo posto. Gente indimenticabile. E se un giorno la mente non dovesse più essere capace di capire, ci sarà il cuore. Quello non muore. Proprio come quello che ci ho messo dentro.

Grazie amici.
Grazie cugino.

Het verhaal van de drie sms'en

Iedereen heeft het wel al meegemaakt en maakt het dagelijks waarschijnlijk mee. Een duim glijdt gezwind over de toetsen, dof klinkende geluidjes benadrukken voortgang. Even stilte. De ademhaling verstokt om plots weer haar normale ritme te hernemen.

Het lijkt misschien niet, maar ik heb het over die typische sms-conversaties die gevoerd worden in omstandigheden allerhande, bij voorkeur daar waar harten sneller dreigen te kloppen, maar evenzeer in alledaagse routine. Ik heb het meerbepaald ook over die eigen logica die die conversaties tenderen te hebben. En deze logica zegt dat ze telkens bestaan uit een oneven aantal, meestal te beginnen bij drie. Drie sms'en om af te spreken, drie sms'en om na te kaarten over één of andere festiviteit, drie sms'en om je liefde te verklaren of drie sms'en om nog eens te mogen sms'en. Het begint bij die eerste sms, een uitnodiging, een opmerking of bemerking, een vaststelling of een voorstel, al dan niet eerbaar. Die eerste sms zal dan worden gevolgd door de reply, áls die er al komt, want als er inderdaad geen reactie zou volgen zou het verhaal hier af zijn en zou de stelling van de oneven sms'en al een eerste keer worden bevestigd. Komt er tóch een reply, dan gaat het om het al dan niet ingaan op die uitnodiging, om een reactie tegen de opmerking, bemerking en vaststelling of om het aanvaarden van dat voorstel. Bij die tweede sms zal het echter nooit niet blijven, daar er telkens een derde sms zal volgen, uit noodzaak of gewoon uit plezier, uit welwillendheid of eerder wenselijkheid. Het gaat dan om de sms om de afspraak af te ronden, om de plaats en datum te bevestigen, om te zeggen wie er nu wel en wie er nu niet meegaat. Maar het kan ook gewoon gaan om een tegenreactie op de initiële reactie, om een verontschuldiging of, net het tegenovergestelde, het strooien van enkele bijkomende korrels zout in de gemaakte wonde.

Soms zou er nog een vierde sms kunnen volgen. Soms hopen we dat. Soms snakt ons hart er wanhopig naar. Soms moet dat gewoon en kan het niet anders. En toch. Geen twinkelend geluid meer uit onze gsm. Geen getril of gevibreer. Geen sparkelende lichtjes om onze ogen weer een beetje te doen fonkelen. Zo gaat dat nu éénmaal. Waarom? Daarom. Omdat het gewoon zo is. Omdat deze logica nu eenmaal zo werkt en niet anders en omdat het gaat om gerodeerde mechanismen die anders zouden dreigen te vervallen in onduidelijkheid en onbegrip. Die vierde sms komt niet meer. En zal ook niet meer komen. Maar geen nood. Er is morgen nog voldoende tijd om een nieuw drievoud in gang te zetten.

Of zouden we toch nog die vierde sms versturen?