Twee

Het was wachten.

Het was eindeloos, intens en angstig wachten.
Weesgegroetjes. Brandende kaarsen. Zacht gefluister in het heilige niets.
Tandengeknars.
Bange harten van twijfel. Bange harten van eindeloze hoop.

Maar hoe dan ook kloppende harten.
Snel en stevig. Pompend. In hun eigen stevig kloppend ritme.

Twee harten.
Twee kleine harten.
Op stap in hun eigen wereld.
Maar niet alleen.

Vrij van geweld. Maar ook van geborgenheid.
Los. Vrij. Verlost.

Klaar.
Gereed.
Start!

Twee keer welkom.

[Aan Aude en Maxine. Aan de trotse ouders]

De zwarte doos - twee dagen later

De wapenstilstand is over.

Geen rust meer. Rode flikkerende cijfertjes heersten weer in het donker. Het donker dat nog lang niet plaats zou maken voor enkele sprankels licht. Meer hoefde niet. Naar zon durf ik tegenwoordig sowieso al niet meer snakken.

Het ochtendgloren van de maandagochtend smaakte dus weer naar duivels bloed. Nochtans dacht ik een pannekoek met bloemsuiker naar binnen te hebben gespeeld. Pannekoeken. Jawel! Er was vanmorgen dan toch íets dat de ban van de zwarte doos wist tegen te werken. Heel eventjes maar. 40 seconden microgolf en een handvol seconden meer om het goedje naar binnen te spelen. Kort maar krachtige deugd. Een boost adrenaline...maar de dag is lang. Veel te lang om te kunnen overleven op een kick van een pannekoek met bloemsuiker. Nieuwe vormen van herbronning zijn gewenst. Koffie is geen optie.

Zal ik overleven?

De zwarte doos

Goed dat het vrijdag is.

Vanmorgen was het weer knokken tegen dichtvallende oogleden. Zelfs tandenstokers zouden niet hebben geholpen. De wekker was de laatste dagen steeds meer een poel van verderf. Duivelse taferelen doorheen een klein zwart doosje met rode cijfertjes omgeven.

Rood. 'Kleur van de liefde', zeggen ze. Yeah right.

Kleur van die rode duivelse cijfertjes die eindeloos van vorm blijven veranderen. Voortschrijden, om weer opnieuw te beginnen en toch weer verder te gaan. Geen getik. Geen waarschuwing. Geen herinnering. Geen begrijpen aan. Enkel willekeurige, plotse en striemende kreten die een mensenleven korter proberen maken. Tot een wanhopige druk op de knop even verlossing zal brengen. Negen minuten lang. Om dan nog eens hetzelfde te moeten ondergaan.

Het is tijd van verzet. Het kleine zwarte doosje zal de volgende dagen zwijgen. Of het nu een wapenstilstand is of een tijdelijke overwinning. Het zal zwijgen. Ik zal het laten zwijgen. Het zal het zwijgen opgelegd krijgen. Geen plaats voor rood. Toch niet in de zin van de cijfertjes.

Letting go

Sometimes we just need to let go. Those dreams I mean. Those wishes we carry with us in a certain space and time.

Sometimes we just need to accept the fact of having to go on, letting go all those broken pieces belonging to another world. And every time we do so, we change. We put a little step to a different life, but in the same time to a life further on. On another level, on another stage, before a different crowd.

The fact just is that letting go is not always that easy. Because it brings knowledge of change. And we humans just do not like fundamental change. Because it triggers feelings in our minds we are afraid of. Afraid of loosing. Afraid of having to deal with. 'Holding on', that´s it. Holding on to a rope that is not attached any longer and that reaches her end.

But then, there still will be sunshine. Like there always will be. So just enjoy getting older. Enjoy letting go. Enjoy breathing fresh air on a cold winter morning. New dreams are waiting. New horizons will be met. Take care of the wishes to come and forget the ones to never fulfill.

[Written 9 March 2006 - in a different time - in a different space - with the same feelings]

Bubbles of life

Think. Wrong.
Do. Right.
Breathe. In. Out. In and out.
Go. Here. There. Everywhere.
Be. You. Just you.
Feel. The unknown. The wanted. The mystery.
Taste. What has none.
Wish. The impossible.
Believe. Whatever you like.
Understand. The understandable.

Dream. Life.

De vergeten context

Mensen praten met elkaar. Ze converseren. Ze laten zich uit over de meest vreemde en tegelijkertijd ook meest normale onderwerpen. Mensen lachen met elkaar, net zoals ze op elkaars schouders huilen. Ze fantaseren. Ze plannen. Ze maken ruzie of hebben elkaar lief.

'We inter-ageren', zou een socioloog zeggen. Maar conversaties zijn vreemde dingen. Het zijn entiteiten die als het ware niet zijn los te koppelen van een veel groter geheel: de bestaanservaring van zij die het woord voeren. Om het simpel te stellen: conversaties leven van hun context. Ze leven van dé context. En deze is telkens anders, telkens nieuw. Telkens met nieuwe verf geverfd op een proper, wit doek.

Context. Een simpel voorbeeld kan mijn filosofisch gebrabbel misschien een beetje verduidelijken.

In de jaren dertig ontstaan in navolging van Einstein de eerste projecten rond atoomsplitsing (ook wel 'atoomsplijting'). De vondst is op zijn minst fundamenteel te noemen, daar het uiteindelijk zal bijdragen tot het grootste deel van de Westerse energieproductie. We verwarmen er onze huizen mee. We maken er licht mee wanneer het donker wordt. Ik kan schrijven wat in mij opkomt op deze laptop. We verplaatsen er dagelijks de helft van de wereldpopulatie mee en we doen oneindig veel andere dingen die pakweg een paar honderd jaar geleden zelfs niet denkbaar waren. We zetten de wereld op zijn kop.

Maar een verhaal zou geen verhaal zijn, had dit verhaal geen context. Atoomsplitsing heeft namelijk ook een compleet ander gezicht. Een gezicht waar geen woorden aan hoeven te worden vuil gemaakt. Een verhaal waar beelden al te veel over hebben verteld. Waar tranen ternauwernood hebben kunnen voldoen om hartverscheur te compenseren: atoombom.

Context is dus essentieel. De wereld is enkel en alleen begrijpbaar indien er zo iets als context is. Zoniet zijn het zinloze gedachten in een nietszeggend geheel. Als een verjaardagstaart zonder verjaardag of een kerstman op zes december. Laten we daarom geen conclusies trekken van het context-loze. En laten we daarom dingen enkel en alleen trachten te begrijpen wanneer we ook de context meekrijgen. Zoniet denken we het onverstaanbare te kunnen verstaan. Zoniet spelen we een spel dat enkel God - in welke vorm dan ook - kan spelen.

Lille and lights

Cathedral in colours - Lille

Bankok City Hall - Lille

Over Venus en Mars

Ja, inderdaad. Venus en Mars zijn planeten. Net zoals de arme Pluto er ooit één was. Dingen veranderen en uiteindelijk komt aan alles een einde, voor planeten is dat blijkbaar niet anders. Maar ik ben niet van plan om mij momenteel uit te laten over de mortaliteit der dingen. Er zijn andere fora waar die discussie veel beter op zijn plaats zou zijn.

Een boek van een zekere John Gray gaat door het leven met de titel 'Mannen zijn van Mars. Vrouwen zijn van Venus'. En ook hier wil ik de opmerking maken dat het niet de bedoeling is op dat boek, noch de auteur in te gaan. Hetgeen me wél intrigeert is die titel. 'Mannen zijn van Mars. Vrouwen zijn van Venus'. De keuze voor deze koppelingen lijkt op zich goed gekozen. Een gemiddelde karaktertrek van een even gemiddelde man of vrouw maakt het niet moeilijk om de eerste categorie te linken aan een planeet die veel ruwer, onwaarschijnlijker en harder overkomt dan de planeet waar we de tweede groep aan linken. Noem het het verschil tussen een voor vrouwen -weeral spreek ik met gemiddelden- eerder sexy maar o zo onaangenaam aanvoelende stoppelbaard en een stel vrouwelijke benen die pas met de ladyshave zijn bewerkt.

Maar dan. In een conversatie met een vriendin kwam op één of andere vreemde manier deze link naar boven. Ik bedoel dan de link tussen vrouwen en Venus en tussen mannen en Mars. Alsof mannen op de ene planeet zouden leven en vrouwen op de andere. Maar er zou in dat scenario iets fundamenteels mis zitten. Als een theaterstuk dat gewoon niet kán kloppen. Want als de ene groep op de ene plaats zou zitten en andersom, zou het een mum van tijd kosten om een ware exodus op gang te zetten. De mannen zouden -noem het drang naar voortplanting- zich kost nog moeite sparen om zo snel mogelijk naar Venus te trekken, net zoals vrouwen -misschien op een iets minder opzichtige manier- hun grote valiezen zouden beginnen volstouwen om de trektocht naar het barre Mars in te zetten. In een mum van tijd zouden vrouwen van Mars zijn geworden en mannen van Venus. Wil dat dan zeggen dat we alleen nog met manwijven en verwijfde kerels zouden blijven zitten? En dan het concept 'hetero' een utopie zou worden?

Zoalng we allemaal op aarde leven is er gelukkig nog plaats voor een stoofpotje aan vanal. Als het nu hetero, homo, lesbisch, bi, bo, ba of boe is. Zolang we maar allemaal gelukkig zijn.

Happy 2007

Brussels - Dansaertstraat - Some time past midnight