Put your hands up for...New York!
Het moet je maar overkomen. De ene dag loop je over van vreugde en emoties omdat je huwelijk voor de deur staat, de volgende lig je in je huwelijksoutfit in...een glimmende houten kist, omringd door mensen die hun tranen nauwelijks de baas kunnen. Tranen die in een normale gang van zaken van geluk hadden moeten zijn. Een mens durft zich wel eens afvragen tot hoe ver cynisme wel gedreven kan worden. Tot hoe ver een harde realiteit hard kan zijn. Maar dan, soms lijkt 'hard' bijna een synoniem voor onrealistisch. En dan zouden we het kunnen hebben over een onrealistische realiteit...om de absurditeit van het gebeuren nog maar eens in de verf te zetten.
Voor wie nog niet zou hebben begrepen waar ik het over heb kan de volgende link misschien een beetje ter hulp snellen. Een Newyorker is gisteren namelijk met politiekogels doorzeefd terwijl hij op stap was met zijn vrienden voor zijn vrijgezellenavond. Hij had geen wapens, noch drugs op zak, hij was niet wanted, hij had geen zichtbare fles alcohol in de hand en hij was niet vergezeld van een bevallige 'escorterende' dame... Hij was alleen maar behept met een beetje te veel geluk en vreugde voor hetgeen hem de volgende dag te wachten stond. Alsof het bijna niet meer mag om zot te doen, terwijl ze mij altijd hebben verteld dat zot zijn gezond is.
Maar goed. Het ziet ernaar uit dat ik het over een paar maanden tijdens mijn trip in New York een beetje rustig aan zal moeten doen. Lekker toeristje spelen, zonder daarbij verder al te veel in het oog te springen van de lokale NYPD's. Braaf de mijnheren en mevrouwen in uniform groeten en zeker geen al te snelle, verdachtmakende of weet ik wat voor bewegingen vertonen. Mijn dagelijks netjes scheren en haartjes kammen, mijn kogelvrij vest mooi vastmaken voor ik de rest van mijn kleren aan doe, beschaafd Engels spreken en van iedere vorm van alcohol afblijven (maar goed dat ik sowieso al niet rook). Het gevolg van de kleinste misstap zou wel eens kunnen zijn dat ik mij écht put your hands up zou kunnen horen toeroepen. En geloof me, dat zal niet van zomaar iemand komen die toevallig het deuntje van Fedde Le Grand meezingt...
Voor wie nog niet zou hebben begrepen waar ik het over heb kan de volgende link misschien een beetje ter hulp snellen. Een Newyorker is gisteren namelijk met politiekogels doorzeefd terwijl hij op stap was met zijn vrienden voor zijn vrijgezellenavond. Hij had geen wapens, noch drugs op zak, hij was niet wanted, hij had geen zichtbare fles alcohol in de hand en hij was niet vergezeld van een bevallige 'escorterende' dame... Hij was alleen maar behept met een beetje te veel geluk en vreugde voor hetgeen hem de volgende dag te wachten stond. Alsof het bijna niet meer mag om zot te doen, terwijl ze mij altijd hebben verteld dat zot zijn gezond is.
Maar goed. Het ziet ernaar uit dat ik het over een paar maanden tijdens mijn trip in New York een beetje rustig aan zal moeten doen. Lekker toeristje spelen, zonder daarbij verder al te veel in het oog te springen van de lokale NYPD's. Braaf de mijnheren en mevrouwen in uniform groeten en zeker geen al te snelle, verdachtmakende of weet ik wat voor bewegingen vertonen. Mijn dagelijks netjes scheren en haartjes kammen, mijn kogelvrij vest mooi vastmaken voor ik de rest van mijn kleren aan doe, beschaafd Engels spreken en van iedere vorm van alcohol afblijven (maar goed dat ik sowieso al niet rook). Het gevolg van de kleinste misstap zou wel eens kunnen zijn dat ik mij écht put your hands up zou kunnen horen toeroepen. En geloof me, dat zal niet van zomaar iemand komen die toevallig het deuntje van Fedde Le Grand meezingt...
No comments:
Post a Comment