La tristezza del Buon Natale

Fuori tira vento. Un ventaccio terribile che provoca un concerto di fischi proprio sotto la finestra della stanza da letto. Alla fine del tg dedicato all'impiccagione di Saddam Hoessein la signorina del meteo consiglia di restare in casa per quanto sia possibile. E di non parcheggiare sotto gli alberi. Non si sa mai con questo vento.

L'unica luce nella stanza viene dallo schermo del pc, che tranne le mie dita, mi fa intravedere la coppetta con l'ultimo pò di Häagen-Dazs che mi era rimasto nel congelatore. Ed è proprio vero come dice la pubblicità: questo gelato non si scioglie come gli altri, in modo da potertelo gustare con un'intensità molto più grande.

Squilla il telefono.
-"È morta la zia Rosa."
Stava male, la zia. Una grave forma di artrosi si era impossessata del suo corpo e ora mai aveva perso ogni controllo della sua vita. Una cosa del genere è sempre dolorosa. Ma il dolore al quale si può dare un significato è molto più leggero da sopportare. Per noi almeno. Perchè per lo zio che ha speso una vita intera a dedicare ogni momento alla zia il dolore è pesante ugualmente. E magari sarà pure cliché: la vita va avanti. Non c'è niente da fare.

Il tg di tarda sera è finito. Ma il vento continua a tirare. Il letto chiama. Anche se già so che mi trovo davanti ad una notte da passare ad occhi aperti.

Ejercicios experimentales de conversación

-“Buonasera signorina”

-“No hablo italiano. ¿Nos conocemos?”

-“¿Quieres saber si nos conocemos? ¿Pues, no se, depende, no?”

-“¿Depende?”

-“Si ‘conocerse’ quiere decir que yo se como te llamas, cuántos años tienes, donde vives y otras cosas parecidas, podría decir que nos conocemos. Si ‘conocerse’ quiere decir que yo se muchas cosas más, cosas que van hasta el corazón y cosas que describen una vida en todos sus aspectos y en todas sus formas, tendría que decir que no nos conocemos.”

-“¿Y cual es el significado que prefieres tu mismo?”

-“El significado que me daría la posibilidad de seguir hablando contigo. Y al final te podría decir mi significado, porqué solo después de la conversación sabré si te conozco o no.”

The X-mas X-perience

And another one has passed by. Too much eating and even more drinking in an atmosphere of endless and just too fake best wishes. Wishes for peace and joy. With even more wishes to come in a few days. But lets talk about that some other time.

Again it was a snowless Christmas. But -at least in Belgium- we're getting used to that I suppose. And with the way things are going I'm not exactly hoping in better things to come. This morning I read about some island that just disappeared due to the rising sea. People had to be evacuated, homes have gone lost. And with those, all the stories belonging to them. Stories now to be told by way of myths of some underwater city where a new type of life has taken over.

But it's Christmas time. Let's not talk about climate change, 'cause I could go on writing about the subject for days. And that we will not be having snow at Christmas any more is just something we will have to live with, looking at the bright side of things: no risk of slipping and breaking your leg, no risk of crashing your car against some tree that just would not move. And hey, half of the world is off even worse: celebrating Christmas laying on a beach, with a merciless sun hitting you with its intense rays... I wonder, does Santa wear a t-shirt in these countries?

Whatever. Like I stated in my opening sentence: another one has passed. The small shiny lights illuminating whole cities and fake trees will be shining for just a few more days. And the world will get back to normal. To trying to live up to the wishes made for Christmas, hoping they will not be no more than just wishes.

En castellano, por favor!

Este blog ya contiene historias en ingles, en flamenco y en italiano. Hasta ahora nunca escribí algo en español. Y como entre mis amigos hay gente hispanohablante que no está familiarizada con algunos de estos idiomas, creo que sería más que normal la tentación de escribir finalmente algo en el idioma que estoy estudiando desde hace algunos años. Al mismo tiempo lo que estoy escribiendo aquí puedo considerarlo como un ejercicio de repetición. Como una excusa para no olvidar algo que aprendí a amar y a ver como parte de mi vida con los años que pasaron. Y vosotros me ayudarais con los errores…! ;-)

De todas maneras no solo es esto. También es por respeto a mis amigos hispanohablantes. De la misma manera que mis historias en italiano son por respeto a mis amigos italianos. Y más que respeto, lo que estoy haciendo aquí trata de placer. El placer que tengo recordando los momentos felices y al mismo tiempo, el placer que viene del esperar en un futuro con más de estos momentos.

Y al final no importa que idioma hablamos. Aún si todos tenemos nuestras diferencias, aún si todos vivimos en lugares lejanos, aún si cuando yo cierro mis ojos, otros los abren o cuando yo llevo un abrigo para protegerme contra el viento y el frío invernal, otros llevan gafas de sol y t-shirts,…en final, todos somos los mismos. Todos estamos cerca los unos de los otros como gente de este planeta simplemente fantástico. Solo tenemos que comprenderlo, abriendo los ojos y escuchando… Es para esto que hablar otros idiomas podría dar su contribución.

(Dedicated to Caty, Christiann, Pilar and Alexandra)

Choose life!

The past few days were just terrible. I had to take some decisions. Decisions that could change my life. And as is well known, change is something we often dislike. Even if it could make things better. Even if it could take us to a higher level. To a better life. We dislike change and changing because it brings doubt. It brings the uncertainty of things to come. Of a different life.

Changing is never easy. And having to take decisions regarding that change is even worse. But then. Life is change. Isn't it? So maybe we all should really change once in a while. If we like to. If we feel to. Nobody is chasing our tails telling us what to do. Or at least that is the way it should be.

This time I decided not to change. I decided to keep things just as they were. To keep on trying this way, the way I'm trying now. The way I'm living now. Because I like to. Because I want to. Or maybe even because I have to. Who knows?

Changing is part of life. But life is not necessarily meant to keep on changing. It's just a matter of choosing wisely.

Het leven zoals het is: Kerstmis

Geschiedenis zou geen geschiedenis zijn indien de terugkerende cirkels des levens niet inderdaad zouden terugkeren. Zo zijn er grote cirkels, zo groot als bijvoorbeeld de ijstijden, maar zo zijn er ook -en vooral- kleine cirkels, in de vorm van de jaarlijks wederkerende gebeurtenissen die een welbepaalde tijd van een jaar een welbepaalde kleur geven, met de nodige sfeer, gevoelens en emoties vandien.

Zo is het weer de beurt aan de goede oude Kerst. Aan de lichtjes, aan de kerstman met zijn rendieren en slee, aan de koude temperaturen, ijzige wind en witte sneeuwtapijten. Ok, deze paar laatste aspecten dienen ten zeerste te worden gerelativeerd omdat we straks onze t-shirst dreigen te moeten boven halen, maar laten we desnoods doen alsof. De dikke jas dus aan, de sjaal, de wanten en de fluffige oorverwarmers. Dat we ons dan half doodzweten is zo erg nog niet. In Scandinavië gaan ze speciaal in houten kottekes zitten om hun best te doen om zich te pletter te zweten...

Maar goed, laten we het gevecht tussen de zweetdruppels en de rillingen even voor wat het is. Het is namelijk bijna Kerstmis. Tijd voor de Kerstmarkten met bijhorende lichtgevende kerstmutsen, jenevers, glühwein, worsten en ovenkoeken. Bijna tijd voor de heilige nachtmis en de geboorte van Jezeke...maar och, wat zeg ik, ik bedoelde de vette Kalkoen en de tonnen cadeaus (alsof er nog iemand weet dat Kerstmis met de geboorte van een heilige te maken heeft). Bijna tijd voor een paar dagen weg van school, van studies, van werk. Een beetje meer familie, een beetje meer samen zijn en samen dingen doen...alhoewel, 'eten', valt dat onder de categorie 'doen'?

Daarom, een beetje te vroeg, maar het is wel eens leuk de eerste te zijn: een Zalig Kerstfeest.

Put your hands up for...New York! (2)

Some time ago I posted something about the fact that I'll be going to New York soon. It was a post in dutch, so my apologies for the translation costs you would need to bear. But anyway, I have a little request for all you people out there who have already been (touristically speaking) to New York, for everybody who works there or even has the luck to be living there: all tips are welcome to fill up a first five-days visit to the Big Apple!

Het koninkrijk van Heer Grijs

Mensen klagen. Dus klaag ik ook. Ik heb daar het recht toe. De wereld zou misschien beter af zijn als we allen wat minder zouden klagen. Maar laten we even realistisch blijven en utopische waanbeelden achter ons laten. En dan nog. Al dat geklaag moet soms wel nog een beetje in perspectief worden geplaatst, want klagen over het ene niet hetzelfde als klagen over het andere. Het is dáár dat het verschil ligt. En gelukkig valt dat bij mij nog mee, want als ik klaag, dan is dat negen kansen van de tien over het...weer.

Want ja, het is weer van dat. Weer 's ochtends wakker worden van de eindeloze regendruppels die vrolijk tegen het raam knetsen. Elke ochtend die zelfde variatie van grijs tegen een monotone hemel van nog meer...grijs. Durf niet naar boven kijken, want een hagelbol zou u wel eens recht in een oog kunnen treffen. Elke ochtend hetzelfde verhaal van moeite met opstaan, van uit het bed te moeten kruipen...in de meest letterlijke zin van het woord. Zelfs met de vrolijke hoogstaande zever van Peter Van de Veire is nog nauwelijks iets aan te vangen. Wat kan de winter toch mooi zijn...!

De oplossing is in wezen simpel, maar het meest simpele is dan meestal het minst haalbare: zon, lente, eindeloos dwalen in een zee van kleuren en geuren, weg van kille en koude zorgen, verzonken in een symfonische weelde van vogelgefluit. Je zou kunnen verhuizen naar verre, warme oorden. Waarom ook niet? Maar anderzijds, laten we even realistisch blijven...dromen is een al te makkelijke drug tegen de heerschappij van Heer Grijs. En zoals dat gaat bij verslavingen, ben je uiteindelijk steeds de verliezende partij. Een zonnebank dan misschien? Daar zit toch al het woord 'zon' in, nietwaar? Maar hier moet ik eerlijk toegeven dat dat écht niet voor mij is weggelegd. Misschien dan een extra Wees Gegroetje voor het slapengaan? Daar geloven we dan ook weer niet in... En wat met een grote poster van een zonsopgang vlak tegenover je bed? Hm. Toch niet, eens je de badkamer in bent zou je maar al te vlug terug met de harde realiteit (lees: regen) geconfronteerd worden.

Laten we met andere woorden rustig afwachten. Met niet al te veel nadruk op 'rustig', daar we in deze tijd van het jaar sowieso al maar op halve kracht functioneren...nog een schep 'rust' daarbovenop en we vallen helemaal stil. En laten we hopen dat het bijna weer onze beurt is om van de zon te mogen genieten.

En ondertussen? Hang in there...en vergeet vooral die stevige paraplu of dito regenjas niet!

La storia del doppiaggio

Guardare la tv in Italia è sempre un pò particolare. Almeno per me. E soprattutto se si tratta di cinema. Guardare dei film in Italia a volte ti fa pensare che ci sono in giro al massimo una dozzina tra attori ed attrici. Sempre le stesse voci, gli stessi umori e le stesse intonazioni. E spesso molti dettagli vanno persi.

Non mi riferisco al cinema italiano, ma a quello straniero 'italianizzato'. Per fare le cose più semplici, per non dovere sforzarsi a leggere due sottotitoli, lasciamo stare per capire cosa si dice veramente. Alla fine siamo sempre lì. Brad Pitt ha sempre la stessa voce, proprio come tutti gli altri. Ma immaginati dover incontrare una di queste persone dal vivo...appena apre bocca uno si sente male. Non perchè quella persona ti sta parlando, ma perchè sembra una brutta copia.

Ma lasciamo stare moralismi. Lasciamo stare i consigli su cosa fare e cosa non fare. Magari però vale la pena pensarci. Pensare di imparare una lingua diversa, anche se per molti difficile. Ma con tante di quelle porte che potrebbe aprire una piccola frase in inglese, è dovere fare almeno un minimo sforzo.