Ruis
Soms wil ik je niet horen. Soms wil jij me niet horen. Soms versta ik je gewoon niet. En ook dat geldt eveneens in de tegengestelde richting.
De conversatie die ooit zo helder en duidelijk verliep, die ooit zo eenvoudig leek te zijn en geen nood had aan legendes, laat staan aan langdradige, gecompliceerde handleidingen in zes talen, lijkt verdwenen. Ze lijkt te hebben plaats gemaakt voor een opeenstapeling van hardnekkige misverstanden. Misverstanden die meestal onbewust, maar soms - en misschien steeds vaker - heel bewust, heel doelgericht en heel venijnig worden veroorzaakt. De conversatie die ooit zo helder en duidelijk verliep heeft plaats gemaakt voor ruis. Storende, hardnekkige ruis. De soort die je eindeloos op de zenuwen werkt, waar je alleen maar zo snel mogelijk aan wilt ontkomen.
Hoe moet het verder? Je durft je de vraag niet stellen en je durft de gevolgen van het antwoord op die vraag niet onder ogen zien. Maar dat neemt niet weg dat de vraag zichzelf stelt. Dat neemt niet weg dat de vraag zich op een geniepige, sluimerende manier meester maakt van je heel bestaan. Want, laten we duidelijk zijn, het zal verder gaan. Waar, hoe, wanneer en met wie is een heel andere zaak. Net zoals alle onvoorziene gevolgen die zich zullen stellen - en ja, ze zullen zich stellen - een heel andere zaak zijn.
Stel daarom de vraag gewoon. Of wees er op zijn minst heel bewust van. Garanties zijn er niet, maar het is de enige hoop om de ruis te onderdrukken en het signaal terug helder te doen klinken. Zoals het ooit was. De vraag daarentegen ontlopen dreigt je te doen vervallen in een onophoudelijke aaneenschakeling van spelletjes verstoppertje. Het dreig je voortdurend te doen weglopen naar andere werelden waar rust, vrolijkheid en verlossing heersen. Het dreigt je eigen werkelijkheid om te vormen in een continu gezoem van storende, hardnekkige ruis.
