Just something to wish for

I wish a day would count 48 hours. To sleep a bit more. But most of all to do all the things I have on my imaginary wish-list. To do what I say I would like to do, but never actually get to do. To discover some abilities I might have, without being sure of actually having them or not.

I wish a day would be a bit longer. With a bit more time to create moments to remember. With a bit more life to it. Who knows I might stop complaining about the fact that life really is - oh how I love clichés - too short. Who knows if my long todo list might get shorter.

I wish I still had the mind of myself as a child. When time was endless. When a day counted the hours you wanted it to count. When an hour was defined according to the guidelines of my own world. Where thighs lasted forever and growing old seemed never to come.

I wish I'll have a lot of time left to finish at least parts of the todo's on my wish-list. I'm working on it. Maybe I should stop looking for new things to put on there and start doing my homework. Maybe not. Maybe we're made to live with our lists. And maybe it's exactly our own personal list to keep us going.

Koning Winter

Het is ongelofelijk hoezeer witte winterdagen kunnen schipperen tussen extreme gevoelens. Ik denk dan aan het mateloos enthousiasme van naar school gaande kinderen, die 's morgens in de vroegte hun stoutste winterlaarzen aantrekken om een poging te ondernemen om tot Koning Winter te worden gekroond. Of aan witte velden met aan de rand de zoveelste sneeuwman, als een trotse verschijning heersend in het egaal gekleurde landschap. Een landschap waar iedereen gelijk is voor de winterwet: mooi of lelijk, dik of dun, rijk of arm, alles en iedereen buigt nederig onder het witte poeder dat eenheid brengt.

Maar ik denk ook aan de zure, koele gezichten op de trein van 8.13 naar Brussel-Centraal. Aan het witte landschap dat ondergedompeld is in een wereld van grijs. Grijs en niets anders, behalve wit. Ik denk aan het weinig gevarieerd kleurenpalet in het aanzicht dat de aangewasemde venstertjes van het treinstel te bieden hebben. Koning Winter kan ook guur en grauw zijn. Hij kan irriteren en frustreren. Hij kan ons doen verlangen naar de natuurlijke warmte van gratis verkrijgbare zonnestralen. Naar een kleurrijk t-shirt of naar de onovertroffen 'coolte' van de meest opvallende zonnebril.

Het zijn uiteindelijk de dingen des levens. De extremen waartussen we dag in, dag uit tussen hollen. De uiteinden van een touw waarvan we hopen aan het juiste eind te mogen trekken. Maar misschien is het niet meer dan een kwestie van genieten. Van pogen tot rust te komen in het aanschijn van deze kleine fractie van Moeder Natuur haar ware macht.