Vlaanderen vakantieland

Ik had me voorbereid op een debat over verdraagzaamheid en samenleven in harmonie en evenwicht, los van culturele achtergronden, kleuren en geuren en wie weet welke andere eigenaardigheden die onze buren misschien wel hebben en wij niet. Vandaag blijkt dit niet nodig. Let wel, ik zeg hier 'blijkt'. Er hangt op het eerste zicht een andere sfeer. En ook hier zeg ik 'op het eerste zicht'. De gemoederen lijken hoe dan ook bedaard en de champagne baant haar weg doorheen andere keelgaten. Voor even toch...

Mijn litanische monoloog zou zich toespitsen op hoezeer het zo niet verder had kunnen gaan. Op de onmogelijkheid om de mensen op de straat nog te kunnen toelachen, nog recht in de ogen te kunnen zien, zonder daarbij duistere gedachten te laten spelen die van de andere een onverdraagzaam monster maken en die het leven alleen maar zuurder, bitsiger en vooral minder leefbaar maken. Met leefbaar doel ik hier op zin om in vreugde samen te leven. Je weet wel, zoals dat door de priester iedere zondag opnieuw in de al dan niet Katholieke - ik ben er zeker van dat dat elders ook zo is, verdraagzaamheid kent nu éénmaal geen grenzen, toch? - misviering zwaar gesticulerend aan de mensen wordt duidelijk gemaakt en zelfs opgelegd.

Mijn betoog zou handelen over dat vreemde verschijnsel van de lok naar het extreme, als een heilzame homeopathische zalf waar uiteindelijk niets helends in zit, laat staan dat het een oplossing zou geven voor wonden waar niet eens een diagnose voor is vastgesteld. Het zou zich de vraag stellen naar waarom mensen toch maar blijven neigen naar het meer extreme, daar waar diezelfde mensen de dagdagelijkse cowboyverhalen uit verre oorden veroordelen. Ook díe verhalen zijn gestoeld op extremisme. Mijn betoog had zo kunnen stellen dat het een vicieus verhaal is. Zoals de hond die zijn eigen staart probeert te grijpen. We veroordelen het ene en handelen er op net dezelfde manier naar. Alsof we ons denken volledig hebben laten varen. Alsof we in de witte wolken die blauwe hemelen bevolken geen verhalen meer herkennen. Alsof we alleen op de grote wereld zijn. Onze wereld. Die zo moet zijn. En niet anders.

Gelukkig kan ik mijn betoog even laten voor wat het is. We kunnen met een gerust hart in een leefbaar Vlaanderen blijven vertoeven, zonder er niet meer dan een vakantiebestemming van te maken om met de Kert naar terug te keren of om met Oudjaar de vrienden nog eens te ontmoeten. Laten we dat zo houden. Nu, morgen, altijd.

Let's open these eyes. And keep them that way.