What about a trip to Bucharest?

A black, new and shiny bmw m6 is waiting for the light to turn green. A dito mercedes impatiently waits just behind it. Both drivers look not older than 25, wear big shiny sunglasses and are obviously not in the need of taking an extra mortgage to keep their cars spotless and running.

No, this is not a Monte Carlo boulevard. No view over the sea and a port stuffed with extra sized yachts. All the contrary: looking over the way too shiny roofs of the cars a weird contrast pops up. It's a big building. Smoky black. Bombed. Or at least looking as if it just got bombed. Big holes in the walls, no windows. Only a huge amount of pain stored in a pile of stones. A big scar of a society still finding its way. Still looking for a new personality. With a huge way to go before it will probably find a proper balance: welcome in Bucharest.

Bucuresti (to spell it the way it should be spelled) is a city of contrasts. A city on the edge between worse and better and between past and future. It's a city balancing between extremes. It's a society of extremes. I suppose that's normal when for decades the "communist average" used the be the magical codeword towards living a happy life. It's not a city of love at first sight, like Paris, Rome or Barcelona would be. But that does not mean you should just skip it when selecting your yearly city trips.

Bucharest is majesty. It's greatness obscured by a doubtful past and an big dose of fear for evolution. For finding a proper equilibrium in that enormous potential. 'Cause that's exactly what it's all about. The first steps towards activating that potential seem to be taken. If it is the nightlife, the way of living, the friendliness of the people. But a lot of work is still to be done before the future of this city will be confirmed as a bright one. I have faith in it, but who am I. Let's hope the people living there have it too. Because the city deserves it. Because the people deserve it.



To our Sefa - it would not have been the same without you.

Sette

Vladi stava per arrivare. Giuseppe ed io ci eravamo messi sul balcone con pronto un secchio d'acqua da versargli addosso appena sarebbe arrivato. Ed infatti...lo scherzo, uno dei tanti, riuscì alla perfezione. Tanti ricordi di estati magiche. E alcuni di questi vivranno per sempre.

È il 1996. Fine agosto. È l'estate di Ginosa. L'estate dei sette amici. L'estate di Pablo, Francesca e Noelia. Ma anche l'estate di Cristina. È l'estate della casa della nonna di Fabio. Della chitarra ed il Millenote. Dei 'tanta voglia di lei' e le serenate. Delle penne a mezzanotte. È l'estate degli amici di Michel anche a cantare. Anche a cucinare.

A San Chirico Nuovo le prime serate fresche sono già lì. 'I sette venti', diceva sempre Michele Mucci. Di sera si esce con la maglia. Si va in giro in macchina piuttosto che farsi le passeggiate su e giù per la via principale. Si va a Tre Cancelli. Si chiacchiera. Si scherza. Ogni tanto si balla. Si ricorda. E in quel fine agosto i ricordi sono soprattutto quelli delle tre settimane appena passate sulle spiagge di Ginosa.

Lo avevamo detto tante volte. Ci avevamo pensato. I piani erano già quasi fatti. Ma a San Chirico Nuovo il cratere tra il dire ed il fare è enorme, quasi impossibile da superare. Quell'anno invece no. Deve essere successo un miracolo. Devono essere scesi sette angeli dal cielo per mettere finalmente insieme quei sette amici. Per trovargli una casa non troppo lontana dalla spiaggia. Per metterli in macchina dei genitori disposti ad accompagnarli. E per convincerli a finalmente andare oltre le chiacchiere, alla scoperta della vacanza indipendente. Alla scoperta delle ragazze. Alla scoperta dei panzerotti fritti. E alla scoperta della vita a Ginosa Marittima. E così fù. Per me, ma anche per Nicola, per i due Michele, per Samuele, per Fanelli e per Giuseppe.

Il miracolo non si sarebbe più ripetuto. E gli angeli non sarebbero più scesi dal cielo. E così negli anni a venire ogni uno di noi andò per la sua strada. Anche se si diceva che l'estate a seguire saremmo tornati. Anche se si pensava che gli angeli magari ancora sarebbero venuti. Si sapeva che semplicemente non sarebbe stato così.

E così ci ritroviamo con memorie dimenticate forse troppo in fretta. Nicola con il costume da bagno forse un pò troppo stretto. Fanelli che cerca di aggiustare il gommone senza fine, senza mai riuscirci. I due Michele incantati dalla bella Francesca. Giuseppe ed il beach volley. Samuele e l'abbronzante. E Fabio ed il letto volante.

Memorie di sempre e per sempre.
Magiche.
Da non dimenticare. Mai.

Go east!

I've seen quite some places over the years. I've traveled to countries nearby and far away. I've seen beaches and mountains. I've experienced cold snow and sand too hot to walk over. But for a strange reason, I've barely visited Eastern Europe. I've visited Prague. But as a little kid. And as we all know, kids are not particularly interested in culture or history. Recently I finally decided to do something about it and after a 4 day trip to Budapest I realized I've got quite some catching up to do.

The beautiful stewardess of the late night Wizz Air flight to Budapest seemed to be the precursor of things to come. Just as the 30 degrees at arrival were. Especially if you know that the arrival was at 1 am. Mix beauty with high temperatures and a breeze of intriguing feminine perfume and a guy goes crazy. Luckily I had an Hungarian friend picking us up at the airport, to save us from getting lost.

From the beginning it was clear that Budapest is the ideal mix between culture and history. It's a city thinking and moving fast forward. Nothing 'Eastern' is left about it. People have invested and still are investing in trendyness and modernism. In life. The city's past probably has quite something to do with that attitude. Having to live under terror for decades seems to have made inhabitants of Budapest stronger, with a greater will to enjoy life. Can you blame them?

It's a city where history thus has a lot to say, so you should take your time to listen to it. The House of Terror is probably the best reminder of how things can turn out if mad people get to do their way. But it's also a city of good food and -it just has to be said- gorgeous women, making it a city to go to with friends, rather than with your girlfriend. Don't get me wrong, it's just the looks I'm referring to, one night stands and sexclubs exist -as always- rather exclusively to satisfy those British who just do not know what going on holiday means. And again, do not get me wrong: I'm not referring to all British.

Anyway, I've already been checking the latest tickets to some other countries. Poland and Romania for example. We'll see. First I'll have to survive a reality check of work, stressed colleagues and bills to be paid.

Spaghetti en Samsonite

De pasta is nog niet gaar. En toch is het al over half elf. Had honger toen ik van werk thuis kwam en heb met een net iets te grote kom soep de honger gestild. Met alle gevolgen vandien voor de eetlust. En dus is het maar een avondmaal op zijn zuiders - zoals de oma het nog steeds doet - geworden. Met als verschil de zwoele warmte die je zou noodzaken om buiten te zitten. Het licht geruis van het heen en weer geflaneer op de lokale main street, gecontrasteerd met de luidkeelse uitbundigheid waarmee mijn opa de laatste roddels weet te verkondigen. Maar ook met als verschil de nacht met een zorgeloze zwarte hemel waar sterren zich wél nog thuis voelen. Waar dromen zich nog thuis voelen. En waar fladderende vuurvliegjes en tsjirpende krekels telkens weer zorgen voor een spektakel van licht en geluid. Geen dons om 's nachts onder te slapen dus. Geen paraplu om op straat te komen. Maar het verschil ligt waarschijnlijk in nog veel meer, met op kop de mentaliteit van het zorgeloos levensgenieten.

Boven staat de kleine Samsonite al klaar. Een puzzel van t-shirts, shorts, jeans, ondergoed en toiletgerief ligt uitgestald op het bed. De keuze van de schoenen nog. Ach ja, teenslippers zullen wel volstaan. En over truien spreken we helemaal al niet. Heb net op één of andere weer-site gezien dat het op bestemming momenteel 41 graden is. En ook al is dat cijfer misschien niet helemaal betrouwbaar, zal de werkelijke temperatuur zeker geen 10 graden lager liggen.

Alleen het vakantiegevoel is er nog niet helemaal. Maar ik ben een last-minute mens, dus maak ik me wat dat betreft allerminst zorgen. Dat komt dus wel, desnoods pas als ik de heilige vakantiegrond zal betreden en uitvoerig zal kussen. En ook al zal deze trip een eerder korte rush zijn, ook al zal het meer weg hebben dan een snelle kick, het zal de moeite waard zijn. De kick zal nog lang blijven nasidderen. Daar ben ik nu al zeker van. Maar kwestie toch maar het zekere voor het onzekere te nemen, zal deze dag straks worden afgesloten met een uitvoerige en goed gearticuleerde versie van het Wees Gegroet.

Maar dat is voor straks. Tijd om te eten. De pasta moet dringend worden afgegoten. Buon appetito.

+32

Terug thuis. We zijn geland. De steward heet ons welkom in Brussels International Airport. Het is 22.45. De vertraging valt uiteindelijk nog mee. Het is 6 graden buiten. Ja, inderdaad. Goed dat ik mijn winterjas bij de hand heb gehouden, ook al heeft het me een hoop meer sleurwerk gekost. Ook al heb ik ervoor het zweet op mijn voorhoofd moeten trotseren. Het is al donker. Een lichte bries die eerder iets weg heeft van de restanten van een zware storm. Een paar uur eerder was er ook een bries. Een zeebries. Een warme zeebries. Band 4 voor de baggage claim. Niet dat ik heb moeten stoppen om even naar de monitors te kijken. Gewoon de instinctieve kuddegeest op de menigte loslaten: 'ah ja, die zat ook op mijn vliegtuig...en die ook: het is band 4'. Waar stond de auto nu ook weer? Was het G45 of J414? Damn. Even denken. Waar ben ik drie dagen geleden ook weer langs gelopen? Wat heb ik mezelf toen nog gezegd? Ah ja, die loopbrug. En het derde zebrapad. Even friemelen in mijn portefeuille. Mijn parkeerticket. Neen, niet in de portefeuille, in de auto. Eerst naar de auto. De bagage kan al gerust worden ingeladen...ook al zou ik in mijn verstrooidheid in staat zijn mijn bagage nog eens heen en weer mee te nemen. Ben het geluid van die kleine rollende wielen nu toch gewoon. Geen file vanavond. Denk ik. Hoop ik. Komaan, toch niet op zondagavond? Wel? Neen, toch niet. Misschien dan een flitser op de E40? Neen, ook niet. Denk ik. Hoop ik. Toch niet op zondagavond?

De garagepoort smakt dicht. Mijn ogen zouden dat precies stilaan ook willen. Maar neen, nog even. Eerst de honger stillen. En daarvoor de bagage uit de auto halen. We zijn weer thuis. Even geen Spaans, Italiaans, Engels of Frans meer. Gewoon Nederlands. Gewoon een grote friet en twee kaaskroketten. Of toch liever stoofvlees? Laten we voor beiden gaan! Uiteindelijk zal ik in de drie gevallen sowieso teveel hebben. Uiteindelijk zal ik sowieso met een volle maag onder het vertrouwde donsdeken kruipen. Maar het doet er niet toe. Ik heb thuis. Mijn douche. Mijn zetel. Mijn warme choco. Mijn bed. En zo dadelijk mijn dromen. Die zijn er misschien wel altijd. Maar thuis smaken ze toch altijd net iets beter.

I'm from Barcelona

At least I was...just for a tiny while. Just a few pages of my own book of history. Just the time to sense magnificence and colours giving shape to what has none. Endless varieties of tastes, mangling together to experience something coming close to paradise. Not to forget the dreaming away amongst the best of the Gaudi, Dalí, Miró and Picasso repertoires, even if without the 'Persistence of time'. The presence of sunshine, sunglasses, the first t-shirts and some home made Italian style helado (or should I write 'gelato') making the setting even better, could be the why of this declaration of love to a city of life, to be rediscovered time after time, visit after visit. And maybe at the same time it explains the bits of exaggeration to be found in this hymn to the things in a way or another probably are also to be found in other places.

So yes, I'm from Barcelona. At least I was...just for a tiny while. If it's not reality, at least let's dream it, let's wish it. I need an excuse to escape the rain I have to face day in, day out, from morning to evening, and further till dawn again. It's like we haven't been paying our electricity bills to get access to the biggest natural energy resource. Global warming, they say. Yes, indeed. But we only get rain.

But ok. We still have Barcelona. A two hour flight. Maybe some extra delay due to heavy air traffic between Brussels and Luxemburg. And that's it. It's like we do not even have the time to dream about it. So maybe we should not mind the rain too much. Only our bank account could be complaining. And hey, even then...would summer really be that far away?

Almost back

I've been away a while. Away from thoughts and inspiration. Away from daily business. Away from same old same old. You've got to see different things, you've got to give your eyes a chance to see difference and your hands to sense that difference. I thought a trip to New York would have been a nice way to do so. And actually it was. Without having to elaborate on the where, when and why. Just saying 'New York' is enough. I've you do not already know, just trust me, or go and see for yourself.

But still I'm not completely back. Time just is not at my side lately. So still some work to do. And some more traveling, without having to sit on an airplane for more than 8 hours this time, 'cause Barcelona is no more than 2 hours of flying. See you soon, more stories to come. More tales to tell. More feelings to share.

The X-mas X-perience

And another one has passed by. Too much eating and even more drinking in an atmosphere of endless and just too fake best wishes. Wishes for peace and joy. With even more wishes to come in a few days. But lets talk about that some other time.

Again it was a snowless Christmas. But -at least in Belgium- we're getting used to that I suppose. And with the way things are going I'm not exactly hoping in better things to come. This morning I read about some island that just disappeared due to the rising sea. People had to be evacuated, homes have gone lost. And with those, all the stories belonging to them. Stories now to be told by way of myths of some underwater city where a new type of life has taken over.

But it's Christmas time. Let's not talk about climate change, 'cause I could go on writing about the subject for days. And that we will not be having snow at Christmas any more is just something we will have to live with, looking at the bright side of things: no risk of slipping and breaking your leg, no risk of crashing your car against some tree that just would not move. And hey, half of the world is off even worse: celebrating Christmas laying on a beach, with a merciless sun hitting you with its intense rays... I wonder, does Santa wear a t-shirt in these countries?

Whatever. Like I stated in my opening sentence: another one has passed. The small shiny lights illuminating whole cities and fake trees will be shining for just a few more days. And the world will get back to normal. To trying to live up to the wishes made for Christmas, hoping they will not be no more than just wishes.

Het leven zoals het is: Kerstmis

Geschiedenis zou geen geschiedenis zijn indien de terugkerende cirkels des levens niet inderdaad zouden terugkeren. Zo zijn er grote cirkels, zo groot als bijvoorbeeld de ijstijden, maar zo zijn er ook -en vooral- kleine cirkels, in de vorm van de jaarlijks wederkerende gebeurtenissen die een welbepaalde tijd van een jaar een welbepaalde kleur geven, met de nodige sfeer, gevoelens en emoties vandien.

Zo is het weer de beurt aan de goede oude Kerst. Aan de lichtjes, aan de kerstman met zijn rendieren en slee, aan de koude temperaturen, ijzige wind en witte sneeuwtapijten. Ok, deze paar laatste aspecten dienen ten zeerste te worden gerelativeerd omdat we straks onze t-shirst dreigen te moeten boven halen, maar laten we desnoods doen alsof. De dikke jas dus aan, de sjaal, de wanten en de fluffige oorverwarmers. Dat we ons dan half doodzweten is zo erg nog niet. In Scandinavië gaan ze speciaal in houten kottekes zitten om hun best te doen om zich te pletter te zweten...

Maar goed, laten we het gevecht tussen de zweetdruppels en de rillingen even voor wat het is. Het is namelijk bijna Kerstmis. Tijd voor de Kerstmarkten met bijhorende lichtgevende kerstmutsen, jenevers, glühwein, worsten en ovenkoeken. Bijna tijd voor de heilige nachtmis en de geboorte van Jezeke...maar och, wat zeg ik, ik bedoelde de vette Kalkoen en de tonnen cadeaus (alsof er nog iemand weet dat Kerstmis met de geboorte van een heilige te maken heeft). Bijna tijd voor een paar dagen weg van school, van studies, van werk. Een beetje meer familie, een beetje meer samen zijn en samen dingen doen...alhoewel, 'eten', valt dat onder de categorie 'doen'?

Daarom, een beetje te vroeg, maar het is wel eens leuk de eerste te zijn: een Zalig Kerstfeest.

Put your hands up for...New York! (2)

Some time ago I posted something about the fact that I'll be going to New York soon. It was a post in dutch, so my apologies for the translation costs you would need to bear. But anyway, I have a little request for all you people out there who have already been (touristically speaking) to New York, for everybody who works there or even has the luck to be living there: all tips are welcome to fill up a first five-days visit to the Big Apple!

Put your hands up for...New York!

Het moet je maar overkomen. De ene dag loop je over van vreugde en emoties omdat je huwelijk voor de deur staat, de volgende lig je in je huwelijksoutfit in...een glimmende houten kist, omringd door mensen die hun tranen nauwelijks de baas kunnen. Tranen die in een normale gang van zaken van geluk hadden moeten zijn. Een mens durft zich wel eens afvragen tot hoe ver cynisme wel gedreven kan worden. Tot hoe ver een harde realiteit hard kan zijn. Maar dan, soms lijkt 'hard' bijna een synoniem voor onrealistisch. En dan zouden we het kunnen hebben over een onrealistische realiteit...om de absurditeit van het gebeuren nog maar eens in de verf te zetten.

Voor wie nog niet zou hebben begrepen waar ik het over heb kan de volgende link misschien een beetje ter hulp snellen. Een Newyorker is gisteren namelijk met politiekogels doorzeefd terwijl hij op stap was met zijn vrienden voor zijn vrijgezellenavond. Hij had geen wapens, noch drugs op zak, hij was niet wanted, hij had geen zichtbare fles alcohol in de hand en hij was niet vergezeld van een bevallige 'escorterende' dame... Hij was alleen maar behept met een beetje te veel geluk en vreugde voor hetgeen hem de volgende dag te wachten stond. Alsof het bijna niet meer mag om zot te doen, terwijl ze mij altijd hebben verteld dat zot zijn gezond is.

Maar goed. Het ziet ernaar uit dat ik het over een paar maanden tijdens mijn trip in New York een beetje rustig aan zal moeten doen. Lekker toeristje spelen, zonder daarbij verder al te veel in het oog te springen van de lokale NYPD's. Braaf de mijnheren en mevrouwen in uniform groeten en zeker geen al te snelle, verdachtmakende of weet ik wat voor bewegingen vertonen. Mijn dagelijks netjes scheren en haartjes kammen, mijn kogelvrij vest mooi vastmaken voor ik de rest van mijn kleren aan doe, beschaafd Engels spreken en van iedere vorm van alcohol afblijven (maar goed dat ik sowieso al niet rook). Het gevolg van de kleinste misstap zou wel eens kunnen zijn dat ik mij écht put your hands up zou kunnen horen toeroepen. En geloof me, dat zal niet van zomaar iemand komen die toevallig het deuntje van Fedde Le Grand meezingt...

Mallorca?

Been there, done that. Seen the overcrowded beaches, naked breasts and psychotic clubs. Done the pubhoppin' at the rhythm of cheap tequila. Who cared about the sequence of lime, salt and shooting it down...or was it the other way around?

But no, this was really different. This was showing the opposite side of things. And believe me, things always have an opposite side. Sometimes you should just look for it. Sometimes you should be lucky to just bump into it. And sometimes you should listen to people saying that it's worth while a visit. And the latter was definitely the case.

Mallorca is partially the typical party-island, maybe not completely the same way as Ibiza, but let's say we're not far away. The nice thing about this island, is that it has a completely different part in the North. A part not yet affected by the tourists need to bring money so we will easily get rich and who cares about our identity-disease. Still pure sights, still breathable Mediterranean air and still authenticity. And in my opinion, it's all about this. Traveling is experiencing the authentic, unaffected by the color of money, by the wishes of the guests and by the burning desire of getting away from the boredom of daily life. Traveling is about expecting the unexpectable and accepting what you get. Paella and infinite hospitality included.

So let me thank the people who should be tanked. They just showed once again life can be a really nice thing. And even more than that, it showed that this world is still poluted by beautiful people. And that is not only from the outside.

(To Caty, her parents and brother)