Het leven zoals het is: Kerstmis

Geschiedenis zou geen geschiedenis zijn indien de terugkerende cirkels des levens niet inderdaad zouden terugkeren. Zo zijn er grote cirkels, zo groot als bijvoorbeeld de ijstijden, maar zo zijn er ook -en vooral- kleine cirkels, in de vorm van de jaarlijks wederkerende gebeurtenissen die een welbepaalde tijd van een jaar een welbepaalde kleur geven, met de nodige sfeer, gevoelens en emoties vandien.

Zo is het weer de beurt aan de goede oude Kerst. Aan de lichtjes, aan de kerstman met zijn rendieren en slee, aan de koude temperaturen, ijzige wind en witte sneeuwtapijten. Ok, deze paar laatste aspecten dienen ten zeerste te worden gerelativeerd omdat we straks onze t-shirst dreigen te moeten boven halen, maar laten we desnoods doen alsof. De dikke jas dus aan, de sjaal, de wanten en de fluffige oorverwarmers. Dat we ons dan half doodzweten is zo erg nog niet. In Scandinavië gaan ze speciaal in houten kottekes zitten om hun best te doen om zich te pletter te zweten...

Maar goed, laten we het gevecht tussen de zweetdruppels en de rillingen even voor wat het is. Het is namelijk bijna Kerstmis. Tijd voor de Kerstmarkten met bijhorende lichtgevende kerstmutsen, jenevers, glühwein, worsten en ovenkoeken. Bijna tijd voor de heilige nachtmis en de geboorte van Jezeke...maar och, wat zeg ik, ik bedoelde de vette Kalkoen en de tonnen cadeaus (alsof er nog iemand weet dat Kerstmis met de geboorte van een heilige te maken heeft). Bijna tijd voor een paar dagen weg van school, van studies, van werk. Een beetje meer familie, een beetje meer samen zijn en samen dingen doen...alhoewel, 'eten', valt dat onder de categorie 'doen'?

Daarom, een beetje te vroeg, maar het is wel eens leuk de eerste te zijn: een Zalig Kerstfeest.