Koning Winter

Het is ongelofelijk hoezeer witte winterdagen kunnen schipperen tussen extreme gevoelens. Ik denk dan aan het mateloos enthousiasme van naar school gaande kinderen, die 's morgens in de vroegte hun stoutste winterlaarzen aantrekken om een poging te ondernemen om tot Koning Winter te worden gekroond. Of aan witte velden met aan de rand de zoveelste sneeuwman, als een trotse verschijning heersend in het egaal gekleurde landschap. Een landschap waar iedereen gelijk is voor de winterwet: mooi of lelijk, dik of dun, rijk of arm, alles en iedereen buigt nederig onder het witte poeder dat eenheid brengt.

Maar ik denk ook aan de zure, koele gezichten op de trein van 8.13 naar Brussel-Centraal. Aan het witte landschap dat ondergedompeld is in een wereld van grijs. Grijs en niets anders, behalve wit. Ik denk aan het weinig gevarieerd kleurenpalet in het aanzicht dat de aangewasemde venstertjes van het treinstel te bieden hebben. Koning Winter kan ook guur en grauw zijn. Hij kan irriteren en frustreren. Hij kan ons doen verlangen naar de natuurlijke warmte van gratis verkrijgbare zonnestralen. Naar een kleurrijk t-shirt of naar de onovertroffen 'coolte' van de meest opvallende zonnebril.

Het zijn uiteindelijk de dingen des levens. De extremen waartussen we dag in, dag uit tussen hollen. De uiteinden van een touw waarvan we hopen aan het juiste eind te mogen trekken. Maar misschien is het niet meer dan een kwestie van genieten. Van pogen tot rust te komen in het aanschijn van deze kleine fractie van Moeder Natuur haar ware macht.