Het verhaal van de drie sms'en

Iedereen heeft het wel al meegemaakt en maakt het dagelijks waarschijnlijk mee. Een duim glijdt gezwind over de toetsen, dof klinkende geluidjes benadrukken voortgang. Even stilte. De ademhaling verstokt om plots weer haar normale ritme te hernemen.

Het lijkt misschien niet, maar ik heb het over die typische sms-conversaties die gevoerd worden in omstandigheden allerhande, bij voorkeur daar waar harten sneller dreigen te kloppen, maar evenzeer in alledaagse routine. Ik heb het meerbepaald ook over die eigen logica die die conversaties tenderen te hebben. En deze logica zegt dat ze telkens bestaan uit een oneven aantal, meestal te beginnen bij drie. Drie sms'en om af te spreken, drie sms'en om na te kaarten over één of andere festiviteit, drie sms'en om je liefde te verklaren of drie sms'en om nog eens te mogen sms'en. Het begint bij die eerste sms, een uitnodiging, een opmerking of bemerking, een vaststelling of een voorstel, al dan niet eerbaar. Die eerste sms zal dan worden gevolgd door de reply, áls die er al komt, want als er inderdaad geen reactie zou volgen zou het verhaal hier af zijn en zou de stelling van de oneven sms'en al een eerste keer worden bevestigd. Komt er tóch een reply, dan gaat het om het al dan niet ingaan op die uitnodiging, om een reactie tegen de opmerking, bemerking en vaststelling of om het aanvaarden van dat voorstel. Bij die tweede sms zal het echter nooit niet blijven, daar er telkens een derde sms zal volgen, uit noodzaak of gewoon uit plezier, uit welwillendheid of eerder wenselijkheid. Het gaat dan om de sms om de afspraak af te ronden, om de plaats en datum te bevestigen, om te zeggen wie er nu wel en wie er nu niet meegaat. Maar het kan ook gewoon gaan om een tegenreactie op de initiële reactie, om een verontschuldiging of, net het tegenovergestelde, het strooien van enkele bijkomende korrels zout in de gemaakte wonde.

Soms zou er nog een vierde sms kunnen volgen. Soms hopen we dat. Soms snakt ons hart er wanhopig naar. Soms moet dat gewoon en kan het niet anders. En toch. Geen twinkelend geluid meer uit onze gsm. Geen getril of gevibreer. Geen sparkelende lichtjes om onze ogen weer een beetje te doen fonkelen. Zo gaat dat nu éénmaal. Waarom? Daarom. Omdat het gewoon zo is. Omdat deze logica nu eenmaal zo werkt en niet anders en omdat het gaat om gerodeerde mechanismen die anders zouden dreigen te vervallen in onduidelijkheid en onbegrip. Die vierde sms komt niet meer. En zal ook niet meer komen. Maar geen nood. Er is morgen nog voldoende tijd om een nieuw drievoud in gang te zetten.

Of zouden we toch nog die vierde sms versturen?