De vergeten context

Mensen praten met elkaar. Ze converseren. Ze laten zich uit over de meest vreemde en tegelijkertijd ook meest normale onderwerpen. Mensen lachen met elkaar, net zoals ze op elkaars schouders huilen. Ze fantaseren. Ze plannen. Ze maken ruzie of hebben elkaar lief.

'We inter-ageren', zou een socioloog zeggen. Maar conversaties zijn vreemde dingen. Het zijn entiteiten die als het ware niet zijn los te koppelen van een veel groter geheel: de bestaanservaring van zij die het woord voeren. Om het simpel te stellen: conversaties leven van hun context. Ze leven van dé context. En deze is telkens anders, telkens nieuw. Telkens met nieuwe verf geverfd op een proper, wit doek.

Context. Een simpel voorbeeld kan mijn filosofisch gebrabbel misschien een beetje verduidelijken.

In de jaren dertig ontstaan in navolging van Einstein de eerste projecten rond atoomsplitsing (ook wel 'atoomsplijting'). De vondst is op zijn minst fundamenteel te noemen, daar het uiteindelijk zal bijdragen tot het grootste deel van de Westerse energieproductie. We verwarmen er onze huizen mee. We maken er licht mee wanneer het donker wordt. Ik kan schrijven wat in mij opkomt op deze laptop. We verplaatsen er dagelijks de helft van de wereldpopulatie mee en we doen oneindig veel andere dingen die pakweg een paar honderd jaar geleden zelfs niet denkbaar waren. We zetten de wereld op zijn kop.

Maar een verhaal zou geen verhaal zijn, had dit verhaal geen context. Atoomsplitsing heeft namelijk ook een compleet ander gezicht. Een gezicht waar geen woorden aan hoeven te worden vuil gemaakt. Een verhaal waar beelden al te veel over hebben verteld. Waar tranen ternauwernood hebben kunnen voldoen om hartverscheur te compenseren: atoombom.

Context is dus essentieel. De wereld is enkel en alleen begrijpbaar indien er zo iets als context is. Zoniet zijn het zinloze gedachten in een nietszeggend geheel. Als een verjaardagstaart zonder verjaardag of een kerstman op zes december. Laten we daarom geen conclusies trekken van het context-loze. En laten we daarom dingen enkel en alleen trachten te begrijpen wanneer we ook de context meekrijgen. Zoniet denken we het onverstaanbare te kunnen verstaan. Zoniet spelen we een spel dat enkel God - in welke vorm dan ook - kan spelen.

Lille and lights

Cathedral in colours - Lille

Bankok City Hall - Lille

Over Venus en Mars

Ja, inderdaad. Venus en Mars zijn planeten. Net zoals de arme Pluto er ooit één was. Dingen veranderen en uiteindelijk komt aan alles een einde, voor planeten is dat blijkbaar niet anders. Maar ik ben niet van plan om mij momenteel uit te laten over de mortaliteit der dingen. Er zijn andere fora waar die discussie veel beter op zijn plaats zou zijn.

Een boek van een zekere John Gray gaat door het leven met de titel 'Mannen zijn van Mars. Vrouwen zijn van Venus'. En ook hier wil ik de opmerking maken dat het niet de bedoeling is op dat boek, noch de auteur in te gaan. Hetgeen me wél intrigeert is die titel. 'Mannen zijn van Mars. Vrouwen zijn van Venus'. De keuze voor deze koppelingen lijkt op zich goed gekozen. Een gemiddelde karaktertrek van een even gemiddelde man of vrouw maakt het niet moeilijk om de eerste categorie te linken aan een planeet die veel ruwer, onwaarschijnlijker en harder overkomt dan de planeet waar we de tweede groep aan linken. Noem het het verschil tussen een voor vrouwen -weeral spreek ik met gemiddelden- eerder sexy maar o zo onaangenaam aanvoelende stoppelbaard en een stel vrouwelijke benen die pas met de ladyshave zijn bewerkt.

Maar dan. In een conversatie met een vriendin kwam op één of andere vreemde manier deze link naar boven. Ik bedoel dan de link tussen vrouwen en Venus en tussen mannen en Mars. Alsof mannen op de ene planeet zouden leven en vrouwen op de andere. Maar er zou in dat scenario iets fundamenteels mis zitten. Als een theaterstuk dat gewoon niet kán kloppen. Want als de ene groep op de ene plaats zou zitten en andersom, zou het een mum van tijd kosten om een ware exodus op gang te zetten. De mannen zouden -noem het drang naar voortplanting- zich kost nog moeite sparen om zo snel mogelijk naar Venus te trekken, net zoals vrouwen -misschien op een iets minder opzichtige manier- hun grote valiezen zouden beginnen volstouwen om de trektocht naar het barre Mars in te zetten. In een mum van tijd zouden vrouwen van Mars zijn geworden en mannen van Venus. Wil dat dan zeggen dat we alleen nog met manwijven en verwijfde kerels zouden blijven zitten? En dan het concept 'hetero' een utopie zou worden?

Zoalng we allemaal op aarde leven is er gelukkig nog plaats voor een stoofpotje aan vanal. Als het nu hetero, homo, lesbisch, bi, bo, ba of boe is. Zolang we maar allemaal gelukkig zijn.

Happy 2007

Brussels - Dansaertstraat - Some time past midnight

La tristezza del Buon Natale

Fuori tira vento. Un ventaccio terribile che provoca un concerto di fischi proprio sotto la finestra della stanza da letto. Alla fine del tg dedicato all'impiccagione di Saddam Hoessein la signorina del meteo consiglia di restare in casa per quanto sia possibile. E di non parcheggiare sotto gli alberi. Non si sa mai con questo vento.

L'unica luce nella stanza viene dallo schermo del pc, che tranne le mie dita, mi fa intravedere la coppetta con l'ultimo pò di Häagen-Dazs che mi era rimasto nel congelatore. Ed è proprio vero come dice la pubblicità: questo gelato non si scioglie come gli altri, in modo da potertelo gustare con un'intensità molto più grande.

Squilla il telefono.
-"È morta la zia Rosa."
Stava male, la zia. Una grave forma di artrosi si era impossessata del suo corpo e ora mai aveva perso ogni controllo della sua vita. Una cosa del genere è sempre dolorosa. Ma il dolore al quale si può dare un significato è molto più leggero da sopportare. Per noi almeno. Perchè per lo zio che ha speso una vita intera a dedicare ogni momento alla zia il dolore è pesante ugualmente. E magari sarà pure cliché: la vita va avanti. Non c'è niente da fare.

Il tg di tarda sera è finito. Ma il vento continua a tirare. Il letto chiama. Anche se già so che mi trovo davanti ad una notte da passare ad occhi aperti.

Ejercicios experimentales de conversación

-“Buonasera signorina”

-“No hablo italiano. ¿Nos conocemos?”

-“¿Quieres saber si nos conocemos? ¿Pues, no se, depende, no?”

-“¿Depende?”

-“Si ‘conocerse’ quiere decir que yo se como te llamas, cuántos años tienes, donde vives y otras cosas parecidas, podría decir que nos conocemos. Si ‘conocerse’ quiere decir que yo se muchas cosas más, cosas que van hasta el corazón y cosas que describen una vida en todos sus aspectos y en todas sus formas, tendría que decir que no nos conocemos.”

-“¿Y cual es el significado que prefieres tu mismo?”

-“El significado que me daría la posibilidad de seguir hablando contigo. Y al final te podría decir mi significado, porqué solo después de la conversación sabré si te conozco o no.”

The X-mas X-perience

And another one has passed by. Too much eating and even more drinking in an atmosphere of endless and just too fake best wishes. Wishes for peace and joy. With even more wishes to come in a few days. But lets talk about that some other time.

Again it was a snowless Christmas. But -at least in Belgium- we're getting used to that I suppose. And with the way things are going I'm not exactly hoping in better things to come. This morning I read about some island that just disappeared due to the rising sea. People had to be evacuated, homes have gone lost. And with those, all the stories belonging to them. Stories now to be told by way of myths of some underwater city where a new type of life has taken over.

But it's Christmas time. Let's not talk about climate change, 'cause I could go on writing about the subject for days. And that we will not be having snow at Christmas any more is just something we will have to live with, looking at the bright side of things: no risk of slipping and breaking your leg, no risk of crashing your car against some tree that just would not move. And hey, half of the world is off even worse: celebrating Christmas laying on a beach, with a merciless sun hitting you with its intense rays... I wonder, does Santa wear a t-shirt in these countries?

Whatever. Like I stated in my opening sentence: another one has passed. The small shiny lights illuminating whole cities and fake trees will be shining for just a few more days. And the world will get back to normal. To trying to live up to the wishes made for Christmas, hoping they will not be no more than just wishes.

En castellano, por favor!

Este blog ya contiene historias en ingles, en flamenco y en italiano. Hasta ahora nunca escribí algo en español. Y como entre mis amigos hay gente hispanohablante que no está familiarizada con algunos de estos idiomas, creo que sería más que normal la tentación de escribir finalmente algo en el idioma que estoy estudiando desde hace algunos años. Al mismo tiempo lo que estoy escribiendo aquí puedo considerarlo como un ejercicio de repetición. Como una excusa para no olvidar algo que aprendí a amar y a ver como parte de mi vida con los años que pasaron. Y vosotros me ayudarais con los errores…! ;-)

De todas maneras no solo es esto. También es por respeto a mis amigos hispanohablantes. De la misma manera que mis historias en italiano son por respeto a mis amigos italianos. Y más que respeto, lo que estoy haciendo aquí trata de placer. El placer que tengo recordando los momentos felices y al mismo tiempo, el placer que viene del esperar en un futuro con más de estos momentos.

Y al final no importa que idioma hablamos. Aún si todos tenemos nuestras diferencias, aún si todos vivimos en lugares lejanos, aún si cuando yo cierro mis ojos, otros los abren o cuando yo llevo un abrigo para protegerme contra el viento y el frío invernal, otros llevan gafas de sol y t-shirts,…en final, todos somos los mismos. Todos estamos cerca los unos de los otros como gente de este planeta simplemente fantástico. Solo tenemos que comprenderlo, abriendo los ojos y escuchando… Es para esto que hablar otros idiomas podría dar su contribución.

(Dedicated to Caty, Christiann, Pilar and Alexandra)

Choose life!

The past few days were just terrible. I had to take some decisions. Decisions that could change my life. And as is well known, change is something we often dislike. Even if it could make things better. Even if it could take us to a higher level. To a better life. We dislike change and changing because it brings doubt. It brings the uncertainty of things to come. Of a different life.

Changing is never easy. And having to take decisions regarding that change is even worse. But then. Life is change. Isn't it? So maybe we all should really change once in a while. If we like to. If we feel to. Nobody is chasing our tails telling us what to do. Or at least that is the way it should be.

This time I decided not to change. I decided to keep things just as they were. To keep on trying this way, the way I'm trying now. The way I'm living now. Because I like to. Because I want to. Or maybe even because I have to. Who knows?

Changing is part of life. But life is not necessarily meant to keep on changing. It's just a matter of choosing wisely.

Het leven zoals het is: Kerstmis

Geschiedenis zou geen geschiedenis zijn indien de terugkerende cirkels des levens niet inderdaad zouden terugkeren. Zo zijn er grote cirkels, zo groot als bijvoorbeeld de ijstijden, maar zo zijn er ook -en vooral- kleine cirkels, in de vorm van de jaarlijks wederkerende gebeurtenissen die een welbepaalde tijd van een jaar een welbepaalde kleur geven, met de nodige sfeer, gevoelens en emoties vandien.

Zo is het weer de beurt aan de goede oude Kerst. Aan de lichtjes, aan de kerstman met zijn rendieren en slee, aan de koude temperaturen, ijzige wind en witte sneeuwtapijten. Ok, deze paar laatste aspecten dienen ten zeerste te worden gerelativeerd omdat we straks onze t-shirst dreigen te moeten boven halen, maar laten we desnoods doen alsof. De dikke jas dus aan, de sjaal, de wanten en de fluffige oorverwarmers. Dat we ons dan half doodzweten is zo erg nog niet. In Scandinavië gaan ze speciaal in houten kottekes zitten om hun best te doen om zich te pletter te zweten...

Maar goed, laten we het gevecht tussen de zweetdruppels en de rillingen even voor wat het is. Het is namelijk bijna Kerstmis. Tijd voor de Kerstmarkten met bijhorende lichtgevende kerstmutsen, jenevers, glühwein, worsten en ovenkoeken. Bijna tijd voor de heilige nachtmis en de geboorte van Jezeke...maar och, wat zeg ik, ik bedoelde de vette Kalkoen en de tonnen cadeaus (alsof er nog iemand weet dat Kerstmis met de geboorte van een heilige te maken heeft). Bijna tijd voor een paar dagen weg van school, van studies, van werk. Een beetje meer familie, een beetje meer samen zijn en samen dingen doen...alhoewel, 'eten', valt dat onder de categorie 'doen'?

Daarom, een beetje te vroeg, maar het is wel eens leuk de eerste te zijn: een Zalig Kerstfeest.