Opdracht nr. 1

Zomerse temperaturen zijn weer in zicht. Helderblauwe lucht, fleurige t-shirts of wulpse kleedjes, romige ijsjes op overvolle terrassen en een hoop vrolijk optimisme om de dag door te komen. En toch zou ik hier over niemand minder dan de Goede Sint en drie - geen twee, geen vier - Zwarte Pieten moeten beginnen schrijven. Waarom? Lang verhaal. En eigenlijk mijn verhaal. Laat me hier gewoon stellen dat het is bij wijze van opdracht. Bij wijze van het spelen van de Barmhartige Samaritaan om de mensheid eens te meer een glimlach op het gezicht te toveren. En eigenlijk ook gewoon bij wijze van verzoek of...opdracht.

Waarom ook niet? Het is het proberen waard. Al weet ik nu al dat de Sint/Piet combinatie aan de vooravond van een beloftevolle zomer weinig - lees: geen - steek houdt. Maar toch. Misschien is het gewoon kwestie van de knop om te draaien en de hersenprocessen even in omgekeerde volgorde te laten verlopen. 'Reverse Engeneering" noemen ze dat in meer wetenschappelijke contexten. Met andere woorden: waarom uiteindelijk altijd bij het begin beginnen?

Het verhaal eindigt zodoende ergens aan de zoveelste zwarte schoorsteen. De laatste schoenen werden gevuld en de laatste bestelling werd op het bestelformulier aangevinkt. Gedaan voor vanavond. En gedaan voor dit jaar. Americo (blijkbaar de naam van het vermaarde wortel-etende witte paard) heeft er genoeg van. De pieten puffen. Hun rug doet pijn van het dragen van veel te zware zakken. Ze zien zwart. Zwart als roet. Zwart van vermoeidheid. De vraag die ik mij daar altijd al bij heb gesteld is de volgende: die Pieten, zijn die gewoon zwart of zijn die zwart van in al die schoorstenen te moeten kruipen? Met andere woorden en misschien een beetje sarcastischer: zijn die Pieten echte knechten of ronduit slaven?

In dat laatste geval zou het verhaal van de Goede Sint die vreugde brengt aan de kinderen over heel de wereld (hetgeen ook niet waar is, maar gewoon beter klinkt) uitmonden in een verhaal met een wel heel erg bittere nasmaak. Een smaak van wreedheid en onrechtvaardigheid, van cynisme en achterbaksheid. En misschien vooral, van onschuldige onwetendheid. Maar laten we nog even gelovig zijn. Laten we nog net niet te ver denken. Laten we niet over de schreef gaan door onze gedachten op verkeerde sporen te brengen. Laten we gewoon geloven en gelovig zijn. "You're a non-believer", wist een vriendin mij ooit te zeggen. Hopelijk is hiermee het tegendeel op zijn minst een beetje bewezen.

Maar goed. Ik zat aan het einde van het verhaal. Ik ging naar het begin ervan evolueren. Maar misschien is het, gezien de zomerse toestanden, beter om de Sint gewoon te laten vertrekken. Terug naar huis. Terug naar Spanje, Turkije, Aruba of waar dan ook. Terug naar de mythe. Die van vrolijkheid en vreugde. Die van geluk voor alle kinderen van de wereld.