Legoland

Ik zag mijn buur net passeren met twee enorme dozen lego onder zijn arm. Neen, niet voor zichzelf. Dat denk ik toch. Want als ik hem was, dan was de kans groot dat ik er mijn handen toch niet helemaal van zou kunnen afhouden. Kleine blokjes in alle kleuren en geuren die op één of andere manier bij, in en op elkaar weten te passen, en de sleutel vormen tot een wereld van fantasie, van wegdromen tussen ridders en feeën.

Er ging geen dag voorbij zonder lego. En lego was waar een dag uit bestond. Zolang het pubergehalte nog niet voldoende was ontwikkeld, kon zelfs het blonde buurmeisje met de diepblauwe ogen niet in de weg van mijn heiligdom staan. Inderdaad, mijn heiligdom. Mijn wereld. Mijn kleine wereld waarin hooguit 30 mensen woonden, 10 auto's rondreden, er een trein was, een vliegveld, een politiekantoor en een veredelde brandweerkazerne. Van woningbouw was niet echt sprake, daar er niet meer was dan een paar schamele huizen, een middeleeuwse burcht die als ruïne fungeerde en een boerderij met paarden, een paar stalknechten en de nodige accessoires. Er waren wegen met verlichtingspalen en zelfs echt werkende verkeerslichten die ervoor moesten zorgen dat auto's het spoor niet zouden oversteken bij een passerende trein.

Maar die beperkingen, die kleinschaligheid, hoge staatsschulden en waarschijnlijk hoge belastingen maakten allemaal niet uit. Het was mijn droomwereld waarin ik de werkelijkheid kon bepalen zoals ik dat graag had. Een goede tiran die alles over had voor zijn volk, daar waar het volk zelf niet veel te zeggen had. In de echte wereld zou ik waarschijnlijk niet graag gezien zijn, maar dat maakte toen helemaal niet uit.

Het was mijn wereld.
Ik was koning.