Jeugdsentiment

Om niet te vergeten hoe het ooit was. Om niet te vergeten dat dingen onomkeerbaar veranderen, andere wendingen nemen, telkens op zoek naar een compleet nieuwe horizon. Om niet te vergeten dat we ouder worden, ook al willen we er misschien niet aan worden herinnerd. Om onszelf niet te vergeten, onze dromen, onze vooruitzichten, onze jeugdliefjes met bijhorende vlinders in de buik en op hol slaande harten, ons huiswerk dat steeds mooi gemaakt - of net niet - diende te zijn. Om de leerkracht met de vergeelde sik van de sigaren niet te vergeten, maar ook de jonge vervangster met de veel te korte rok en diepe decolleté (niet dat iemand dat erg vond). Om onze weg te blijven vinden in hetzelfde dorp, in nieuwe steden of andere landen. Om te weten wie we waren en waarheen we gaan. Waarheen we ooit wilden gaan.

kvraagetaan - de fixkes

makkik binnen makkik binnen om een lieke te beginnen
over de dinges die kik mij ammaal herinner
uit de goeien ouwen tijd
van rekenen en vlijt
een leven zonder zorgen ambitie of spijt
heelder dagen gaan sjotten
voor den donkere thuis
alleen maar wa ravotten
en t school daar kwam niks van in huis
drei keer durven was doen
maskes plagen liefde vragen
en al wa ge zegt da waarde zelf
me uw broek in den helft
het was zo simpel ammaal
zo simpel ammaal
zo simpel as ik vraag het aan

kvraagetaan

er was nog gene gsm gene vtm
en niemand die hannibal of murdock wilde zen
rons honeymoon carolientje merlina met de parafix
en voerdes was er niks
we mochten niks mor dejen alles
urbanus was nen held
ons pa diejen oj nog haar en we telden al ons geld veur de kermis
showen in de boksauto’s
outrun in plaats van onze commodore
er waren geen cd’s geen mp3’s
alleen mor wa cassetjes
en buurman wa doet u nu
veur ons allereerste tetjes
het was zo simpel ammaal
zo simpel ammaal
zo simpel as ik vraag het aan

kvraagetaan

derde couplet potteke potteke potteke vet
de g’ed al honderd was men eerste brevet
’t songfestival jeuj later naar bed
the reflex fl-fl-fl-flex op ons tennisracket
ja jonges we zagen het groot
we wieren ammel profvoetballer of piloot
en haten was nog geen nationale sport
alleen misschient die koteletten op ons bord
bivakpotsen sponsen broekskes karbonaaien
die knielappen die z’ aan ons broekskes wilden naaien
betsaksaai bettemakemaai
ik stop ermee wa is men schaai
het was zo simpel ammaal
zo simpel ammaal
zo simpel as ik vraag het aan