De zwarte doos

Goed dat het vrijdag is.

Vanmorgen was het weer knokken tegen dichtvallende oogleden. Zelfs tandenstokers zouden niet hebben geholpen. De wekker was de laatste dagen steeds meer een poel van verderf. Duivelse taferelen doorheen een klein zwart doosje met rode cijfertjes omgeven.

Rood. 'Kleur van de liefde', zeggen ze. Yeah right.

Kleur van die rode duivelse cijfertjes die eindeloos van vorm blijven veranderen. Voortschrijden, om weer opnieuw te beginnen en toch weer verder te gaan. Geen getik. Geen waarschuwing. Geen herinnering. Geen begrijpen aan. Enkel willekeurige, plotse en striemende kreten die een mensenleven korter proberen maken. Tot een wanhopige druk op de knop even verlossing zal brengen. Negen minuten lang. Om dan nog eens hetzelfde te moeten ondergaan.

Het is tijd van verzet. Het kleine zwarte doosje zal de volgende dagen zwijgen. Of het nu een wapenstilstand is of een tijdelijke overwinning. Het zal zwijgen. Ik zal het laten zwijgen. Het zal het zwijgen opgelegd krijgen. Geen plaats voor rood. Toch niet in de zin van de cijfertjes.